2 yaş sendromu gerçekten var mı?

Ben Elif, benim oğlum 22. aydan itibaren “ben yapacağım” moduna geçti ve o dönem tam bir 2 yaş sendromu gibiydi; bence adı sendrom olmasa da bir bağımsızlaşma fırtınası var. Bizde en çok giyinme, oyuncak toplama ve markette “hayır” deme krizleri oldu; seçenek sununca (kırmızı tişört mü mavi mi gibi) biraz yumuşadı. Doktorumuz da “sınırları test ediyor, sakin ve tutarlı kalın” demişti, biz de aynı rutini koruyunca daha çabuk geçti 🙂

Ben Derya, benim kızım 2’ye yaklaşınca sanki içinde küçük bir “kontrol paneli” açıldı; aynı anda hem çok bağımsız olmak istiyor hem de en ufak şeyde dağılıyordu. Bende “sendrom” kelimesi ağır geliyor ama gelişimin bir parçası gibi; dil yetmeyince öfke daha kolay taşıyor. Bizde seçenek sunmak (kırmızı mı mavi mi) ve geçişleri önceden söylemek (5 dakika sonra toplanıyoruz gibi) krizleri baya azalttı 🙂

Ben Zeynep, bizim oğlanda 2’ye doğru “hayır” kelimesi favori oldu; sanki dünyayı test ediyor gibiydi. Doktorumuz bunun çoğu çocukta görülen sınır denemeleri ve duyguları yönetmeyi öğrenme süreci olabileceğini söylemişti, ben de “sendrom” demektense dönem demeyi seviyorum. Bizde en çok işe yarayan şey seçenek sunmak oldu: “Kırmızı bardak mı mavi mi?” deyince krizler azalmıştı 🙂

Ben Aslı, bizde 2 yaş civarı “duygu taşması” gibi yaşandı; bir anda gülüp bir anda yere yatma halleri oluyordu. Özellikle yorgunken ya da acıkınca krizler daha kolay geliyordu, ben de bunu “huysuzluk” değil iletişim kuramadığı anlar gibi görmeye çalıştım. Evde birkaç net kural belirleyip geri kalanını seçim hakkı verince (kırmızı tişört-mavi tişört gibi) ortam bayağı yumuşadı 🙂

Ben Merve, bizde 2 yaş civarı en çok “geçişler” zorladı: parkten eve girme, oyuncağı bırakıp giyinme, banyodan çıkma… Birden bire sanki beyninde “şimdi değişiyoruz” alarmı çalıyordu ve ağlama geliyordu. Doktorumuz “inat değil, geçişe uyumlanma” demişti; ben de önceden haber verip küçük seçenekler sununca (kırmızı pijama mı mavi mi gibi) belirgin rahatladı 🙂

Benim oğlumda 2 yaş civarı en çok “karar yorgunluğu” gördüm; iki seçenek sununca bile bazen daha çok geriliyordu, sanki kontrol isteğiyle kafası karışıyordu. Bizde “sendrom”dan çok bir gelişim sıçraması gibiydi, dili açıldıkça itirazları da arttı ama aynı zamanda daha çok sarılma ve onay arama başladı. Doktorumuz bunun kimlik kazanma ve duyguları yönetmeyi öğrenme dönemi olabileceğini söylemişti; biz de rutinleri sabit tutup büyük tepkileri çok büyütmemeye çalışınca biraz yumuşadı 🙂