Ağlayarak istediğini yaptırmaya çalışan çocuk

Benim oğlum 3 yaş civarı tam böyleydi; ağlayınca hemen istediğini verirsem bunun işe yaradığını öğreniyor gibiydi. Bizde en çok işe yarayan şey sakin kalıp “Ağlayınca değil, sakin konuşunca dinlerim” deyip kısa bir süre yanında ama tepkisiz durmaktı. İstediği şey gerçekten olmazsa net “hayır” deyip aynı cümleyi tekrar ettim, olabilirse de seçenek sundum (şimdi mi 5 dk sonra mı gibi). İlk günler daha çok ağladı ama bir süre sonra ağlamak yerine anlatmaya başladı 🙂

Benim kızım 2,5 yaşta “ağlayınca kazanıyorum” dönemine girmişti, özellikle markette çok zorlayıcı oluyordu. Bizde işe yarayan şey, isteğini anladığımı söyleyip (sarılmak gibi) ama kararı değiştirmeden beklemek oldu; sakinleşince alternatif sununca daha çabuk toparladı. Doktorumuz da “tutarlı olursanız birkaç haftada sönümlenir” demişti, gerçekten bizde de zamanla azaldı 🙂

Benim oğlan 4 yaşına yaklaşırken “ağlama = sonuç” bağlantısını kurmuştu, özellikle ekran süresi konusunda. Biz evde çok net bir rutin yaptık: ağlarken pazarlık yok, sakinleşince konuşup seçenek sunuyoruz; ilk günler zorladı ama sonra daha çabuk toparlamaya başladı. Bir de “duygunu anlıyorum, istemen normal” deyip isteğe değil duyguya temas edince sesi tonu düşüyordu. Doktorumuz da “tutarlılık en etkili şey, bugün hayır deyip yarın evet demeyin” demişti 🙂

Benim kızım 3 yaşında bunu özellikle yorgunken yapıyordu; ağlamayı “ikna yöntemi” gibi kullanmaya başlamıştı. Bizde en çok işe yarayan şey, önce duyguyu sakinleştirmek oldu: kucağa alıp “çok istedin, zor geldi” deyip su içirip biraz bekliyordum, karar kısmını ağlama bitince konuşuyorduk. Ağlarken pazarlığa girmemeye çalıştım, çünkü bir kere “tamam” deyince ertesi gün daha büyük ağlama geliyordu. Sonra sakinleşince iki seçenek sununca (bunu mu bunu mu) daha az kriz oldu 🙂

Benim oğlum 3,5 yaşta bunu özellikle “hayır” duyunca yapıyordu; biz de o an pazarlığa hiç girmeyip önce sakinleşmesini bekledik. Ağlama başladığında yanına çöküp “şu an çok sinirlendin, ağlayabilirsin” deyip sınırı değiştirmeden kısa bir sarılma teklif ediyordum. Sakinleşince de iki küçük seçenek sunmak (kırmızı bardak mı mavi bardak mı gibi) krizleri ciddi azalttı, çünkü kontrol duygusu gelince ağlamaya daha az ihtiyaç duydu. Bir de istediği şeyi sonra yapacaksak “şimdi değil, yemekten sonra” diye net zaman verince daha az uzadı 🙂

Benim kızım 2,5-3 yaş arasında bunu çok yaptı, özellikle dışarıda “hemen olsun” istediğinde. Bizde işe yarayan şey, önce kısaca sınırı söyleyip (şu an alamayız gibi) sonra dikkatini başka bir şeye yönlendirmekti; ağlama uzarsa ortamdan sakin bir köşeye geçip birlikte nefes alıyorduk. Ağlama bitince mutlaka “İstediğini ağlamadan söyleyince seni daha iyi anlıyorum” diye geri bildirim verdim, o iletişim dili zamanla oturdu 🙂