Akranlarıyla oynamakta zorlanan çocuk

Biz de bunu yaşadık; oğlum parkta çocukların yanına gitmek yerine hep kenardan izliyordu. Ben önce “yanına git oynа” demek yerine, 1-1 buluşmalar ayarladım ve ortak bir oyuncakla (top, baloncuk) giriş yaptık, daha az kalabalıkta daha rahat açıldı. Bir de role-play yaptık evde: “ben çocuk olayım sen top iste” gibi küçük canlandırmalar, orada pratik yapınca dışarıda daha kolay oldu. Zamanla kendi adımını atmaya başladı, baskı azalınca daha iyi ilerledi 🙂

Benim oğlum da kalabalıkta donup kalıyordu, sanki ne yapacağını bilemeyince geri çekiliyordu. Biz evde “sırayla oynama”yı çok basit oyunlarla çalıştık; topu at-tut, arabaları sırayla sürme gibi, sonra parkta aynı düzeni kurunca daha rahat katıldı. Bir de yanında durup onun yerine konuşmamaya dikkat ettim, sadece “istersen birlikte kaydıralım” gibi küçük köprüler kurdum 🙂 Zamanla ısınması hızlandı, özellikle aynı saatte aynı parka gidince tanıdık yüzler güven verdi.

Benim kızım da bir dönem yaşıtlarının yanında hep “gözlemci” modundaydı, özellikle grup oyunlarında ne zaman dahil olacağını bilemeyip geri duruyordu. Biz evde kısa rol oyunları oynadık; “merhaba diyip topu uzatma” gibi minicik cümleleri prova edince parkta daha rahat yaptı. Bir de ilk girdiğimizde 5-10 dakika sadece birlikte oynayıp sonra yavaşça geriye çekilince sanki kendini daha güvende hissetti 🙂

Benim kızım 4 yaş civarı hep “ben tek başıma oynayacağım” diyordu, yanına biri gelince de oyunu bırakıyordu. Biz evde oyuncaklarla mini “tanışma ve paylaşma” senaryoları oynadık; mesela bir kukla gelip “ben de katılabilir miyim” diyordu, kızım da “tamam ama şu rol senin” gibi cümleler kurmayı öğrendi. Parkta da önce onun sevdiği oyunu kurup (kumla pasta yapmak gibi) diğer çocukların doğal şekilde yaklaşmasına fırsat verdim, zorlamayınca daha rahat açıldı 🙂

Benim oğlum 5 yaşında “oyuna girme” kısmında zorlanıyordu, özellikle kurallı oyunlarda ne diyeceğini bilemeyip kenarda kalıyordu. Biz işe “küçük görev” vererek başladık; mesela parka giderken topu götürüp “topu isterseniz birlikte atabiliriz” gibi tek cümlelik girişleri evde prova ettik. Bir de ilk 10 dakika yanında durup sonra yavaşça geri çekilince daha güvende hissediyordu, baskı yapınca tamamen kapanıyordu. Zamanla kendi kendine bir çocuğa top uzatıp oyunu başlatmaya başladı 🙂

Bizim oğlan 6 yaşında okulun ilk aylarında “ya oyunu bozarsam” diye hiç yanaşamıyordu. Öğretmeni “önce paralel oyun da oyundur” deyince rahatladım; aynı alanda kendi işiyle oyalanıp zamanla kendiliğinden dahil oldu. Biz de parkta direkt gruba sokmak yerine önce top atma, baloncuk, tebeşirle yerde çizgi çekme gibi “giriş cümlesi gerektirmeyen” aktiviteler seçtik, çocuklar zaten merak edip yaklaşıyor. Bir de evde “iki seçenek sunma” çalıştık: “İster lego yapalım ister araba yarışı” gibi, sonra bunu akrana da söylemesi kolaylaştı 🙂