Altını ıslatan çocuğa nasıl tepki veriyorsunuz?

Ben Esra, bizde de ilk aylar bol kazalı geçti. Ben mümkün olduğunca sakin kalıp “olabilir, hadi birlikte temizleyelim” diyordum; kızım utanınca daha çok kaçırıyordu. Yedek çamaşırı hep görünür bir yere koyup kolayca değiştirince olay büyümeden kapanıyordu 😊 Doktorumuz da cezadan ve uzun nasihatlerden kaçın, rutini koruyun demişti; bizde en çok işe yarayan bu oldu.

Ben Derya, oğlum tuvalet eğitiminde altına kaçırınca hiç büyütmemeye çalıştım; çünkü bir kere “neden yaptın” dediğimde iyice gerilip daha sık kazaya döndü. Bizde işe yarayan şey, üstünü değiştirirken onu oyuna katmak oldu: “Hadi çamaşırı sepete sen atalım, sonra yeni külotu seç.” Bir de gündüz çok oyuna dalınca unutuyordu, hatırlatmaları saat gibi değil de geçişlerde (evden çıkmadan, yemekten önce) yapınca kazalar azaldı 🙂

Ben Aslı, bizim kız da ilk zamanlar altını ıslattığında yüzümün düştüğünü fark edip özellikle nötr kalmaya çalıştım. “Vücudun bazen geç haber veriyor, sorun değil” deyip hemen kıyafet değiştiriyorduk; sonra da “bir dahaki sefere çişini tuvalete yapalım” diye kısa bir hatırlatma yapıyordum. Evde birkaç yere yedek iç çamaşırı ve ince tayt koymak da panik anlarını azalttı 🙂

Ben Zeynep, oğlum altını ıslattığında ilk iş “kaza oldu, hallederiz” deyip olayın duygusunu küçültmeye çalıştım. Sonra birlikte ıslak kıyafeti sepete atıp temiz kıyafet seçtiriyordum; kontrol hissi gelince daha çabuk toparladı. Bir de evde küçük bir “kazalar kutusu” yaptık (yedek iç çamaşırı, poşet, ıslak mendil), panik azalınca kazalar da seyrekleşti 🙂

Ben Elif, bizim oğlan kaçırdığında hiç yüzüne bile vurmadan “tamam, şimdi üstünü değiştiriyoruz” deyip rutine bağlı kaldım. Sonra tuvalete gidip birlikte sifonu çektirip el yıkamayı oyuna çevirdim; sanki normal bir adım gibi. Doktorumuz “kaza sonrası uzun konuşmayın, hızlı toparlayın” demişti, ben de o gün daha bol su içtiyse ya da oyuna dalıp ertelediyse sadece hatırlatıcı bir tuvalet molası koydum 🙂

Ben Sevil, bizim kız kaçırdığında önce “bedeninin sinyalini kaçırmışsın, önemli değil” deyip kısaca toparlıyorum. Sonra onu suçlamadan küçük bir sorumluluk veriyorum; ıslak çamaşırı sepete atmak ya da yeni iç çamaşırını seçmek gibi, hem kontrol duygusu geliyor hem de drama büyümüyor. Doktorumuz “kazayı değil, tuvalete yetiştiği anları yakalayıp övün” demişti; ben de gün içinde yakaladıkça minik bir “aferin” ekliyorum 🙂. Özellikle oyun dalınca oluyor bizde, o yüzden oyun öncesi “bir tuvalete uğrayalım” hatırlatmasıyla kazalar baya azaldı.

Ben Melis, bizim oğlan kaçırdığında önce sessizce temizliyoruz, sonra “bedenini dinlemeyi öğreniyorsun, zamanla oturacak” diye kısa bir cümleyle geçiyorum. Bir de çok işe yarayan şey, kaza olunca hemen uzun açıklamalara girmemek; konu uzadıkça daha çok geriliyordu bizde. Doktorumuz “özellikle oyun sırasında hatırlatmayı rutin yapın, ama ödül-ceza işine fazla bağlamayın” demişti, ben de 2-3 saatte bir nazikçe götürmeye başladım. Evde yedek kıyafeti erişilebilir yerde tutmak da hem beni hem onu rahatlattı 🙂

Ben Ayşe, bizde kaçırma olunca önce “kaza, olur” deyip hiç uzatmadan değiştirdim, sonra da çocuğa küçük bir sorumluluk verdim: ıslak çamaşırı poşete koymak, temiz külotu seçmek gibi. Böyle olunca hem utanma azaldı hem de “kontrol bende” hissi geldi. Bir de doktorumuz “önce sık hatırlat, sonra arayı aç” demişti; biz 45 dakikadan başlayıp yavaş yavaş uzattık 🙂