Altını ıslatan çocuğa nasıl tepki veriyorsunuz?

Ben Esra, bizde de ilk aylar bol kazalı geçti. Ben mümkün olduğunca sakin kalıp “olabilir, hadi birlikte temizleyelim” diyordum; kızım utanınca daha çok kaçırıyordu. Yedek çamaşırı hep görünür bir yere koyup kolayca değiştirince olay büyümeden kapanıyordu 😊 Doktorumuz da cezadan ve uzun nasihatlerden kaçın, rutini koruyun demişti; bizde en çok işe yarayan bu oldu.

Ben Derya, oğlum tuvalet eğitiminde altına kaçırınca hiç büyütmemeye çalıştım; çünkü bir kere “neden yaptın” dediğimde iyice gerilip daha sık kazaya döndü. Bizde işe yarayan şey, üstünü değiştirirken onu oyuna katmak oldu: “Hadi çamaşırı sepete sen atalım, sonra yeni külotu seç.” Bir de gündüz çok oyuna dalınca unutuyordu, hatırlatmaları saat gibi değil de geçişlerde (evden çıkmadan, yemekten önce) yapınca kazalar azaldı 🙂

Ben Aslı, bizim kız da ilk zamanlar altını ıslattığında yüzümün düştüğünü fark edip özellikle nötr kalmaya çalıştım. “Vücudun bazen geç haber veriyor, sorun değil” deyip hemen kıyafet değiştiriyorduk; sonra da “bir dahaki sefere çişini tuvalete yapalım” diye kısa bir hatırlatma yapıyordum. Evde birkaç yere yedek iç çamaşırı ve ince tayt koymak da panik anlarını azalttı 🙂

Ben Zeynep, oğlum altını ıslattığında ilk iş “kaza oldu, hallederiz” deyip olayın duygusunu küçültmeye çalıştım. Sonra birlikte ıslak kıyafeti sepete atıp temiz kıyafet seçtiriyordum; kontrol hissi gelince daha çabuk toparladı. Bir de evde küçük bir “kazalar kutusu” yaptık (yedek iç çamaşırı, poşet, ıslak mendil), panik azalınca kazalar da seyrekleşti 🙂

Ben Elif, bizim oğlan kaçırdığında hiç yüzüne bile vurmadan “tamam, şimdi üstünü değiştiriyoruz” deyip rutine bağlı kaldım. Sonra tuvalete gidip birlikte sifonu çektirip el yıkamayı oyuna çevirdim; sanki normal bir adım gibi. Doktorumuz “kaza sonrası uzun konuşmayın, hızlı toparlayın” demişti, ben de o gün daha bol su içtiyse ya da oyuna dalıp ertelediyse sadece hatırlatıcı bir tuvalet molası koydum 🙂

Ben Sevil, bizim kız kaçırdığında önce “bedeninin sinyalini kaçırmışsın, önemli değil” deyip kısaca toparlıyorum. Sonra onu suçlamadan küçük bir sorumluluk veriyorum; ıslak çamaşırı sepete atmak ya da yeni iç çamaşırını seçmek gibi, hem kontrol duygusu geliyor hem de drama büyümüyor. Doktorumuz “kazayı değil, tuvalete yetiştiği anları yakalayıp övün” demişti; ben de gün içinde yakaladıkça minik bir “aferin” ekliyorum 🙂. Özellikle oyun dalınca oluyor bizde, o yüzden oyun öncesi “bir tuvalete uğrayalım” hatırlatmasıyla kazalar baya azaldı.