Anksiyete yaşayan anneler, nasıl baş ediyorsunuz?

Benim oğlum 6 aylıkken anksiyetem tavan yapmıştı, özellikle gece herkes uyuyunca kafamda senaryolar dönüyordu. Bana en çok iyi gelen şey “mükemmel anne olma” baskısını biraz bırakmak ve gün içinde 10 dakikalık nefes egzersizini rutin yapmak oldu. Bir de telefonda sürekli bebek/sağlık içerikleri izlemeyi azaltınca zihnim gerçekten sakinledi 🙂 Doktorumuz “uyku ve kan şekeri dalgalanması kaygıyı artırabilir” demişti, ben de düzenli atıştırmalık ve kısa yürüyüş ekleyince toparladım.

Benim kızım 2 yaşına yaklaşırken bende de “ya bir şey olursa” düşünceleri iyice çoğaldı, özellikle kalabalığa çıkınca göğsüm sıkışıyordu. Bana iyi gelen şey, gün içinde küçük “kontrol alanları” yaratmak oldu: 10 dakika nefes egzersizi, kısa bir yürüyüş, bir de telefonda sürekli kötü haber okumayı sınırlamak. Bir de doktorumuz “uykusuzluk anksiyeteyi körükler” demişti; eşimle sırayla gece kalkınca biraz toparladım. Günlük tutmak da kafamdaki düşünceleri kağıda dökünce garip şekilde hafifletiyor 🙂

Benim iki çocuğum var, ikinci doğumdan sonra bende de iç sıkıntısı ve “yetişemeyeceğim” hissi sıklaşmıştı. Doktorumuz, bedenin alarmını biraz sakinleştirmek için gün içinde kısa yürüyüş + kafeini azaltmayı önermişti; ben de kahveyi yarıya indirince çarpıntı tarafı hafifledi. Bir de “endişe saati” yaptım; aklıma gelenleri deftere yazıp günün tek bir zamanına topladım, gün boyu zihnimi kemirmesi azaldı. Çok yükseldiğinde eşime 10 dakika “ben mola” deyip banyoda yüzümü yıkamak bile beni toparlıyordu 🙂

Benim oğlan kreşe başlayınca anksiyetem tetiklendi, özellikle “ya ağlarsa ya uyumazsa” diye kafam sürekli çalışıyordu. Ben telefon notlarına “gerçekler” ve “kafamın kurdukları” diye iki sütun yapıp yazınca düşünceler biraz dağılmaya başladı; doktorumuz da bazen zihnin felaket senaryosu üretmesinin çok normal olabileceğini söylemişti. Bir de gün içinde 10 dakika “endişe saati” yapıp geri kalan zamanda aynı düşünce gelince “bunu endişe saatinde düşüneceğim” diyerek ertelemek bana iyi geldi. Günlük yürüyüş ve kafeini azaltmak da bedenimi belirgin şekilde sakinleştirdi 🙂

Benim oğlum yeni doğanken “ya nefesi durursa” korkusuyla geceleri sürekli kontrol ediyordum, sonra fark ettim ki bu beni daha da yoruyor. Doktorumuz “kontrol ritüeli arttıkça kaygı da beslenir” gibi bir şey demişti; ben de kendime küçük sınırlar koydum: bir kez bakıp geri yatmak, telefonda arama yapmamak gibi. Bir de gün içinde 10 dakika “kaygı saati” yapıp o düşünceleri yazınca, günün geri kalanında zihnim biraz daha susuyor. Çok yoğunlaştığında bir arkadaşımı arayıp sesli konuşmak bile iyi geliyor 🙂

Benim kızım 9 aylıkken bende anksiyete dalgası gelince ilk yaptığım şey “topraklama” oldu; elimdeki bardağın soğukluğunu, ayaklarımın yere basışını fark etmeye çalışıyordum. Bir de gün içinde kendime minicik “kontrol saati” koydum; onun dışında Google’a bakmayı, senaryo kurmayı bıraktım, inanılmaz ferahlattı. Eşimle “nöbetleşe dinlenme” düzeni kurunca beynim biraz susuyor, tek başıma her şeyi taşımadığımı hatırlıyorum 🙂