Anne olarak kendinizi en çok ne yordu?

Benim oğlumda beni en çok yoran şey “hiç bitmeyen zihin mesaisi” oldu; uyusa bile yarın ne yiyecek, ateşi çıkar mı, kreşi nasıl geçecek diye kafam susmuyordu. Bir de herkesin fikrini dinleyip en son yine kendi içgüdünle karar vermek ayrı yorucuymuş. Zamanla şunu öğrendim: Ev dağınık kalsın ama ben 10 dakika nefes alayım, yoksa gün boyu tahammülüm düşüyor. 😌

Benim için en yorucusu “görünmez işler” oldu; ev düzeni, çamaşır, mama derken bir de herkesin duygusunu idare etmeye çalışmak… Kızım küçükken uyku düzensizliği üstüne bir de sürekli “iyi anne miyim” baskısı bindi, kendime nefes kalmıyordu. Doktorumuz “annemin de şarjı bitiyor” gibi düşünün demişti, o laf beni kendime getirmişti 🙂

Ben Derya, iki çocuk annesiyim; beni en çok yoran şey “hep güçlü ve sakin kalma” baskısı oldu. Çocuklar kavga ettiğinde ya da biri ağladığında kendi duygumu yutup herkese sakin bir liman olmaya çalışmak gün sonunda içimi boşaltıyordu. Bir de misafirlikte “çocuğun şunu yapmasın” bakışları var ya, insanı ekstra geriyor 😅 Zamanla daha az mükemmel olmaya izin verince biraz nefes aldım.

Ben Aslı, tek çocuk annesiyim; beni en çok yoran şey “her an tetikte olma” haliydi. Bizde özellikle misafirlikte ya da dışarıda çocuk düşecek mi, bir şeye dokunacak mı diye sohbet bile edemiyordum, sanki sürekli alarmdaydım. Doktorumuz da “annenin pili bitince sabır da bitiyor” demişti, o yüzden kendime küçük molalar koymayı öğrenince biraz hafifledi 🙂

Ben Ece, 3 yaşında oğlan annesiyim; beni en çok yoran şey “sınır koyma” kısmı oldu. Her gün aynı kuralları aynı sakinlikle tekrar etmek, bir de herkesin “bırak çocuk” demesine rağmen tutarlı kalmaya çalışmak insanı tüketiyor. Bizde özellikle markette oyuncak krizleri vardı; doktorumuz “az ve net cümle + kararlı duruş” demişti, işe yaradı ama enerjisi çok yedi 😅

Ben Elif, 1,5 yaşında kız annesiyim; beni en çok yoran şey “kendime ait tek bir dakikanın bile planlı olmaması” oldu. Duşa gireceğim derken uyanıyor, çay koyuyorum dökülüyor, tam oturuyorum “anneee” diye bir şey çıkıyor; gün boyu yarım kalan işler beni mental olarak bitirmişti. Bir ara doktorumuz “gün içinde 10 dakika bile olsa kesintisiz mola yaratın” demişti, ben de onu kurtarıcı gibi tuttum 🙂