Anne olarak tükenmiş hisseden var mı?

Ben de ikinci lohusalıkta resmen pilim bitmiş gibi dolaşıyordum; “yapmam gerekenler” listesi uzadıkça daha da daralıyordum. Bana en iyi gelen şey, gün içinde 20 dakikalık mini kaçamaklar oldu: duşu aceleye getirmemek, bir kahveyi oturarak içmek, telefonu biraz uzaklaştırmak. Bir de evin mükemmel olma derdini bıraktım; bizim ev bir süre “yaşıyor” gibiydi ve bu bana nefes aldırdı 🙂 Eşimle görevleri net bölüşünce suçluluk da azaldı, sanki omzumdaki yük hafifledi.

Benim oğlan 2 yaşına gelince bende de bir “hiç durmadan koşma” hali vardı, akşam olunca sanki içim boşalıyordu. Bana iyi gelen şey, “mükemmel anne” çıtasını biraz indirmek oldu: ev bazen dağınık kalsın, yemek bazen basit olsun, kimseye hesap vermeyeyim. Bir de haftada 1 gün 30 dakikalık tek başıma yürüyüşü rutin yaptım, kulaklıkla iki şarkı bile toparlıyor insanı 🙂 Eşimle görevleri yazıp paylaştık, kafamın içindeki yük azalınca nefes aldım.

Benim kızım 8 aylıkken gece uyanmaları iyice artmıştı, sabahları aynaya bakınca “ben nereye gittim” diyordum. O dönem bana en çok iyi gelen şey, ev işini minimuma indirip 15-20 dakikalık “kimseye hizmet etmediğim” mola koymak oldu; bazen duş, bazen balkonda kahve sadece. Bir de telefonla kısa kısa arkadaş sohbeti bile insanı toparlıyor, yalnız hissettirmiyor. “Bugün sadece bebeği sağ salim çıkardım” günlerini de başarı saymayı öğrenince yüküm hafifledi 🙂

Ben geçen kış tam bu tükenmişlikten geçtim; evde herkesin ihtiyacına koşarken kendime su bile içmeyi unutuyordum. Bizde işe yarayan şey, gün içinde 10-15 dakikayı “dokunulmaz mola” ilan etmek oldu: kapıyı kapatıp sadece nefes egzersizi ya da kısa bir duş yaptım, dünya yıkılmadı. Bir de akşamları “yarın hallederim” dediğim ufak bir liste yazınca kafam daha az dönmeye başladı. Doktorumuz da “az ama düzenli destek” önemli demişti, ben de haftada bir saat bile olsa eşime net görev verdim.

Benim kızım 3 yaş civarıyken tükenmişliği en çok “gürültüye tahammülsüzlük” olarak yaşadım; en ufak şeyde geriliyordum. O dönem kendime mini molalar koydum: 5 dakika balkonda hava, bir şarkı bitene kadar gözler kapalı dinlenme gibi. Bir de “bugün sadece temel işler” diyerek çıtayı bilinçli düşürdüm, ev dağınıksa da vicdan yapmadım 🙂 En çok toparlayan şey, haftada bir kez tek başıma markete bile olsa çıkıp kafayı sıfırlamak oldu.

Benim oğlum 4 yaşına girince bende tükenmişlik daha çok “duygusal taşma” gibi oldu; küçücük bir şeyde gözlerim doluyor, sabır sıfıra iniyordu. Bizde en işe yarayan şey, haftada bir akşamı “anne molası” diye sabitlemek oldu; çocuk uyuyunca hiçbir iş açmadan sıcak duş + saç kurutma + 20 dakika kitap yaptım. Doktorumuz da “uyku ve kan değerleri (demir, D vitamini gibi) düşünce tahammül azalabiliyor” demişti, baktırınca gerçekten düşük çıktı. Bir de gün içinde 5 dakikalık nefes egzersizi yapınca beynim resetlenmiş gibi oluyordu 🙂