Anne olduktan sonra kendini kaybetmiş hisseden var mı?

Ben de ilk doğumdan sonra “ben nereye gittim” hissini çok yaşadım; sanki gün boyu sadece ihtiyaç karşılayan bir robot gibiydim. Bizde biraz uykusuzluk ve sürekli tetikte olma hali bunu büyütmüştü, doktorumuz da “lohusalıkta duygular dalgalanabilir, destek almak iyi gelir” demişti. Bana iyi gelen şey, haftada bir saat bile olsa tek başıma yürüyüşe çıkmak ve “anne” dışında küçük bir rutini geri getirmek oldu 🙂 Bu his zamanla hafifledi ama kendini suçlamayın, gerçekten yorucu bir dönem.

Benim oğlum doğduktan sonra aynaya bakıp “bu ben miyim” dediğim çok oldu; eskiden zevk aldığım şeyler bir süre anlamsızlaştı. Bana iyi gelen şey, gün içinde 10 dakika bile olsa “benim zamanım”ı takvime yazar gibi ciddiye almak oldu: kısa bir duş, bir kahve, iki sayfa kitap. Bir de sosyal medyada “her şeyi yetiştiren anne” görüntüsünü azaltınca üzerimdeki baskı epey hafifledi 🙂

Benim kızımın ilk aylarında sanki hayatım “besle-uyut-uyandır” döngüsüne sıkışmıştı, ben de arada kayboluyordum. Doktorumuz “hormonlar ve uykusuzluk algıyı bayağı bozabiliyor, bu geçiş dönemi” demişti, bunu duymak beni rahatlatmıştı. Bana en çok iyi gelen şey, haftada bir 20 dakika bile olsa tek başıma yürüyüşe çıkıp kulaklıkla müzik dinlemek oldu; küçük bir mola bile insanı yeniden topluyor 🙂. Zamanla bebeğin rutini oturdukça kendime ait parçalarım geri gelmeye başladı.

Benim oğlum 5-6 aylıkken ben de sanki sadece “anne” kimliğine sıkışmışım gibi hissediyordum, eski halime ait parçalar kaybolmuştu. Bana en çok iyi gelen şey, günde 10 dakika bile olsa tek başıma duşu uzatmak ya da sessizce kahvemi içmek gibi minicik “ben zamanı” yaratmaktı. Bir de eşimle nöbetleşe bebekle ilgilenmeye başlayınca zihnim biraz toparladı, sanki tekrar nefes aldım 🙂 Böyle dönemler gelip geçici olabiliyor, kendine yüklenmemek baya fark ettirdi.

Benim kızım 1 yaşına yaklaşırken ben de uzun süre “kendim yok oldum” gibi hissettim; sanki günler birbirine karışmıştı ve ben sadece sistemin bir parçasıydım. Bana en çok iyi gelen şey, haftada bir kez 30 dakika da olsa tek başıma yürüyüşe çıkmak ve küçük bir “ben zamanı” ritüeli oluşturmak oldu. Bir de not defterine o gün hoşuma giden minicik şeyleri yazınca, içimdeki benliğin hâlâ orada olduğunu hatırladım 🙂

Benim oğlum 3 aylıkken “ben sadece herkesin ihtiyacını karşılayan bir insanım” hissi çökmüştü, gün içinde kendime ait tek bir düşünce bile kalmıyordu. Bana iyi gelen şey, her gün 10 dakika da olsa tek başıma balkonda oturup kahvemi sıcak içmek ve telefonsuz durmaktı; küçük ama “ben hâlâ buradayım” dedirtiyor. Bir de eşimle haftada bir akşam kısa bir yürüyüş yapmaya başlayınca zihnim biraz toparlandı, sanki anneliğin içine ben de sığmaya başladım 🙂