Anne olduktan sonra kendinizde fark ettiğiniz değişimler

Benim oğlum doğduktan sonra zaman algım tamamen değişti; eskiden “bir kahve içeyim” dediğim şey artık iki dakikalık lüks oldu. En büyük değişim sabrım oldu, tahammülüm hem arttı hem de gereksiz şeylere sıfırlandı. Bir de uykusuzlukla yaşamayı öğrenince kendimi daha dayanıklı hissetmeye başladım, sanki içimde yeni bir güç açıldı 🙂

Ben doğumdan sonra en çok “kontrol etme” tarafımın arttığını fark ettim; evden çıkarken eskiden anahtar-cüzdan yeterdi, şimdi yedek body, ıslak mendil, ateş ölçer derken mini seyyar hastane gibi geziyorum. Bir de haber izleyemez oldum, en ufak kötü çocuk haberi içimi sıkıştırıyor. Kızım büyüdükçe ben de daha yumuşadım sanki, kendime kızmayı biraz bıraktım 😊

Benim kızım doğduktan sonra garip bir şekilde seslere aşırı hassas oldum; gece en ufak hışırtıda gözüm açılıyor, eskiden top patlasa uyurdum. Bir de “hayır” demeyi öğrendim, misafirlikte bile bebeğin düzeni bozulmasın diye kendi sınırlarımı daha net çizmeye başladım. Kendime ayırdığım minicik anlar da kıymete bindi; 5 dakikalık duş bile lüks gibi geliyor 🙂

Benim oğlan doğduktan sonra bende en büyük değişim “hayır diyebilme” oldu; eskiden kırmamaya çalışırdım, şimdi enerjimi çalan şeye sınır koyuyorum. Bir de sürekli tetikte olunca otomatik olarak daha pratik çözümler üretir oldum, ev işi mükemmel olmasa da kafam daha rahat. Doktorumuz da “anne olunca öncelikler değişiyor, kendine yüklenme” demişti, o cümle bana iyi gelmişti 🙂

Benim ikinci bebeğimden sonra en büyük değişim “öncelik sıralamam” oldu; eskiden her şeyi aynı anda yapmaya çalışırdım, şimdi gerçekten önemli olana odaklanıp gerisini akışına bırakabiliyorum. Bir de kendime karşı daha yumuşadım, ev dağınıksa “bugünlük böyle” deyip vicdan yapmamayı öğrendim. Doktorumuz da lohusalıkta iniş çıkışların normal olabileceğini söylemişti, bunu bilmek beni rahatlatmıştı 🙂

Benim kızım doğduktan sonra bende en bariz değişim “duyguların büyümesi” oldu; eskiden bir reklamda bile ağlamazdım, şimdi minicik bir şeye bile gözlerim doluyor. Bir de vücudumun sinyallerini daha çok dinler oldum, uykusuzken “idare ederim” demek yerine gerçekten yavaşlamayı öğrendim. Kendime bakım da şekil değiştirdi; eskiden maske/saç derdim vardı, şimdi 10 dakikalık duş bile bana terapi gibi geliyor 🙂