Anne olduktan sonra kendinize zaman ayırabiliyor musunuz?

Ben ilk aylarda “kendime zaman” lafını unutmuştum, günler emzirme-uyku arasında eriyip gidiyordu. Sonra her gün bebeğin ilk uykusunda 15 dakika bile olsa duş, saçımı toplamak, bir kahve içmek gibi minicik ritüeller koydum; inanılmaz toparlıyor. Eşim eve gelince 20 dakika “benim molam” diye netleştirdik, o sırada kısa yürüyüş ya da sessizce telefon kapatıp uzanmak bile iyi geliyor 🙂 Kendime zaman ayırmayı büyütmeyip küçücük parçalara bölünce daha sürdürülebilir oldu.

Ben ikinci çocuğumdan sonra şunu fark ettim: “uzun uzun vakit” bekleyince hiç gelmiyor, o yüzden mini molaları ciddiye aldım. Akşam eşim eve gelince 20 dakika “ben yokum” deyip banyoya giriyorum; duş + saçımı toparlamak bile ruhumu toparlıyor. Bir de haftada bir online pilates açıyorum, bebek yerde oyuncakla oyalanırken ben esniyorum, inanılmaz iyi geliyor 🙂 Doktorumuz da “anne iyi olursa bakım da kolaylaşır” demişti, o cümle beni çok rahatlattı.

Benim oğlum doğduktan sonra kendime ayırdığım tek şey duş bile olamıyordu, sonra “mükemmel düzen” beklentisini bıraktım. Haftada iki gün evi çok da toplamadan pusetle kısa bir yürüyüş yapıp yolda kahvemi alıyorum, o 20 dakika bile kafamı sıfırlıyor. Bir de bebeğin yanında sessizce maske yapıp müzik açıyorum, sanki spa yapmışım gibi iyi geliyor 🙂

Benim kızım küçükken en işe yarayan şey “önceden ayarlanmış küçük rutin” oldu; gece uyuyunca ertesi gün giyeceklerimizi ve çantayı 5 dakikada hazırlayıp sabahı rahatlatıyordum. Kendime zaman diye de illa uzun bir şey aramadım, bebeği pusette gezdirirken podcast açıp kahvemi yudumlamak bile iyi geliyordu 🙂 Bir de telefonla boş boş kaydırmayı azaltınca aynı sürede minicik bir yüz bakımı ya da esneme sıkıştırabildim. Arada anneme 1 saat bırakıp tek başıma markete gitmek bile “yalnız kalma” hissi verdi.

Ben Merve, iki çocuk annesiyim; bende işe yarayan şey “zaman ayırmak”tan çok “evin yükünü azaltmak” oldu. Haftalık yemekleri tek tencerelik ve dondurucuya uygun seçince gün içinde 20 dakika bile boşluk çıkıyor, o arada ya yüz maskesi yapıyorum ya da sessizce kahvemi içiyorum 🙂 Bir de telefon bildirimlerini kapatınca o mini boşluklar gerçekten dinlenmeye dönüyor, yoksa fark etmeden akıp gidiyor.

Ben Derya, 1,5 yaşında bir oğlan annesiyim; bana en çok “yardım istemeyi normalleştirmek” iyi geldi. Haftada bir akşam anneannesi gelip 1 saat bakınca ben ya yürüyüşe çıkıyorum ya da tek başıma markette dolaşıyorum, inanılmaz toparlıyor. Bir de telefonla boş boş kaydırma yerine 10 dakika esneme/nefes koydum, kısa ama etkisi büyük oluyor 🙂