Anne olduktan sonra özgüven değişimi yaşayan var mı?

Ben Derya, iki çocuk annesiyim; ilk doğumdan sonra aynaya bakınca kendimi “eski ben” gibi hissetmemem özgüvenimi bayağı sarsmıştı. Özellikle sürekli evde pijamayla dolaşmak ve “anne” kimliğinin her şeyin önüne geçmesi beni küçültüyordu sanki. Bizde işe yarayan şey, ufak rutinlerdi: her gün 10 dakika bile olsa saçımı toparlayıp dışarı çıkmak ve kendime ait minicik hedefler koymak. Zamanla, “eski halime dönmek” yerine yeni halimi sevmeyi öğrenince rahatladım 🙂

Ben Ece, bir oğlan annesiyim; doğumdan sonra en çok “herkes benden daha iyi anne” düşüncesi özgüvenimi kemirmişti. Özellikle uykusuzlukla birlikte en basit şeylerde bile (alt değiştirme, banyo yaptırma) elim ayağım titriyordu, sonra zamanla rutin oturdukça ben de toparlandım. Doktorumuz “lohusada kendini yetersiz hissetmek çok yaygın, tek başına taşımaya çalışma” demişti; ben de yakın bir arkadaşımla açık açık konuşunca rahatladım. Küçük hedefler koyup gün sonunda “bugün şunu da başardım” diye kendime not almak bana iyi gelmişti 🙂

Ben Melis, 4 yaşında bir kız annesiyim; bende özgüven en çok “işe yaramıyorum” hissiyle gitti geldi. Evde gün boyu koşturup akşam olunca ortada somut bir şey yokmuş gibi geliyordu, bu da beni küçültüyordu. Sonra kendime minicik hedefler koydum (10 dk yürüyüş, bir sayfa kitap gibi) ve “bugün çocuğum güvende ve sevildi”yi başarı saymaya başlayınca toparladım. Bir de sosyal medyayı azalttığımda kendimi daha yeterli hissettim 🙂

Ben Aslı, 2 yaşında bir oğlan annesiyim; bende özgüven daha çok “kontrol bende değil” hissiyle değişti. Eskiden planlı programlı biriydim, bebekle birlikte her şey anlık gelişince kendimi beceriksiz sanmıştım. Sonra doktorumuz “yeterince iyi anne olmak” diye bir şey var, mükemmel olmaya çalışmak daha çok yorar demişti; bunu kabullenince rahatladım. Küçük hedefler koyup (bugün sadece yürüyüş gibi) tamamladıkça özgüvenim yavaş yavaş geri geldi 🙂

Ben Zeynep, 7 aylık bir bebek annesiyim; bende özgüven en çok sosyal hayatta geriledi, sanki “konuşmayı unutmuşum” gibi hissettim. Gün boyu bebekle aynı döngüde olunca kendimi daha az “ilginç” sanıyordum. Sonra ufak ufak dışarı çıkıp bir kahve içmek, saçımı başımı toparlamak bile toparladı; doktorumuz da “lohusalıkta dalgalanmalar çok olağan” demişti. Bir de sosyal medyayı azaltınca kıyas kafamdan bayağı gitti 🙂

Benim oğlum 1 yaşına yaklaşırken özgüvenim en çok “ben artık sadece anne miyim?” düşüncesiyle dalgalandı. Özellikle kendi başıma dışarı çıkınca giydiğim şey bile yabancı geliyordu, sanki eski tarzım kaybolmuş gibi. Bana iyi gelen şey küçük hedefler koymak oldu; haftada bir yarım saat yürüyüş, bir de kendime minicik bakım rutini, “ben hâlâ ben’im” duygusunu geri getirdi 🙂 Doktorumuz da bu dönemde kimlik değişiminin çok normal olduğunu, zamanla oturduğunu söylemişti.