Anne olduktan sonra yalnızlaşan var mı?

Benim oğlum doğduktan sonra sanki sosyal çevrem bir anda küçüldü; herkes “geliriz” dedi ama günler haftalara döndü. İlk zamanlar ben de kimseyi aramaya hâlim olmuyordu, uykusuzluk insanı içine kapatıyor. Sonra kendi kendime “haftada bir yürüyüş” hedefi koydum, parkta aynı saatlerde gelen 2 anneyle tanışınca biraz nefes aldım. Yalnızlık tamamen geçmedi ama artık daha yönetilebilir, insanın “ben de varım” dediği küçük rutinler işe yarıyor 🙂

Benim kızım doğunca ben de bir süre kendimi adeta fanusun içinde gibi hissettim; günler bez, uyku, mama arasında akarken kimseyle “eski ben” gibi sohbet edemiyordum. Sonra fark ettim ki yalnızlık biraz da ritim değişince geliyor, dışarıdaki hayat devam ederken bizim gündem bambaşka oluyor. Bana iyi gelen şey, haftada bir kez kısa da olsa bebek arabasıyla aynı saatte parka çıkıp aynı annelerle selamlaşmak oldu; zamanla minicik bir çevre kendiliğinden oluştu 🙂. Bir de eski arkadaşlarla “uzun buluşma” yerine 15 dakikalık sesli mesajlaşma bile insanın içini toparlıyor.

Ben de ilk doğumdan sonra arkadaşlarla buluşmak gözümde dağ gibi büyümüştü; sanki sürekli bir şeye yetişemiyormuşum gibi. Sonra “herkese değil, 1-2 kişiye kısa kısa” diye ayarladım; 20 dakikalık kahve bile iyi geldi. Bir de mahallede park rutinine girince, aynı saatlerde gelen annelerle selamlaşa selamlaşa küçük bir çevre oluştu, biraz nefes aldım 🙂

Ben ikinci bebeğimden sonra baya yalnızlaştım; gün içinde konuştuğum tek yetişkin eşim oluyordu, o da yorgun gelince sohbet bile zorlaşıyordu. Bizim kurtarıcımız park rutinleri oldu; aynı saatte gittiğim için 2-3 anneyle selamlaşa selamlaşa yakınlaştık, “çocuklar oynarken iki laf” gerçekten iyi geldi. Bir de kendime haftada bir “sadece 30 dk yürüyüş” koydum, kafam toparlanınca yalnızlık hissi hafifledi 🙂

Benim oğlan 8 aylıkken en çok “günler birbirinin aynısı” hissi yalnızlaştırmıştı; dışarı çıksam bile aklım hep uyku saatinde kalıyordu. Bende işe yarayan şey, haftada bir aynı gün aynı saatte kısa bir yürüyüş rutini yapmak oldu; 20 dakika bile olsa kafam toparlanıyordu. Bir de eski arkadaşlarla uzun uzun planlar yerine “çay koydum, yarım saat görüntülü konuşalım” gibi minicik temaslar daha gerçekçi geldi 🙂

Ben Aslı, 3 yaşında bir kız annesiyim; doğumdan sonra yalnızlık bende daha çok “kendimi anlatacak kelime bulamama” şeklinde geldi. Arkadaşlarım iyi niyetle arıyordu ama benim kafam hep biberon, ateş, uyku döngüsündeydi; konuşmalar kısa kesilince daha da içime kapandım. Doktorumuz “lohusalıkta duygular dalgalı olur, kendini suçlama” demişti, o cümle bile rahatlatmıştı. Bana en iyi gelen şey, aynı dönemde bebekli bir komşuyla haftada bir 10 dakika bile kapı önü sohbetiydi 🙂