Anne olduktan sonra yalnızlık hissi

Benim oğlum doğduktan sonra evin içinde herkes var gibi ama içimde kocaman bir yalnızlık oluşmuştu, özellikle akşamları daha ağır geliyordu. Doktorumuz bunun doğum sonrası dönemde dalgalanabileceğini söylemişti; ben de her gün kısa da olsa dışarı çıkmayı, bir arkadaşımla 10 dakika sesli konuşmayı rutin yaptım. Bir de “kendime ait” minicik bir şey ekledim: bebeği uyutunca sıcak duş ve sevdiğim bir dizi bölümü, inanılmaz toparladı 🙂. Zamanla bebekle ritim oturdukça o his belirgin şekilde hafifledi.

Benim ikinci bebeğimde yalnızlık daha çok vurdu, çünkü günler birbirinin aynısı olunca insan sanki kendi kimliğini kaybediyor gibi hissediyor. Bana iyi gelen şey “günlük tek küçük plan” yapmak oldu: 15 dakika balkonda kahve, kısa bir duş, ya da sadece kulaklıkla bir şarkı; minik de olsa kontrol hissi geri geliyor 🙂 Bir de eşime “yardım” değil “nöbet değişimi” gibi anlatınca daha net oturdu, haftada birkaç saat tamamen benlik zaman ayarlayabildik. Bu hislerin gelip geçici olduğunu bilmek bile rahatlatmıştı, bende özellikle uykusuzluk arttıkça ağırlaşıyordu.

Benim kızım yenidoğanken gün içinde sürekli bir şeylerle meşguldüm ama zihnim hep “ben neredeyim?” diye dolanıyordu, o sessizlik insanın içine oturuyor. Bana iyi gelen şey küçük rutinler oldu; her gün aynı saatte balkonda 10 dakika çay içmek, bir sayfa kitap okumak gibi minicik “kendime ait” anlar. Bir de anneler grubundan bir kişiyle haftada bir sesli konuşmak bile, sanki dış dünyaya bağlanmışım gibi hissettirdi 🙂

Ben lohusalığın ilk aylarında “kalabalık ama tek başıma” hissini çok yaşadım; herkes bebeği soruyor ama kimse beni gerçekten duymuyor gibiydi. Bende işe yarayan şey, günde 10 dakika bile olsa tek başıma duş alıp saçımı kurutmak, minicik bir rutin yaratmak oldu; sanki beynime “sen hâlâ varsın” mesajı gidiyor. Bir de benzer dönemde olan iki anneyle kısa sesli mesajlaşma bile günün rengini değiştiriyordu 🙂 Doktorumuz da “bu his gelip gidebilir, kendini suçlama” demişti, o cümle bana iyi gelmişti.

Benim oğlum 6 aylıkken yalnızlık bir anda bastırmıştı; gün boyu bebekle konuşup duruyorum ama yetişkin bir ses duymayınca insanın içi daralıyor. Bana iyi gelen şey “planlı minicik temaslar” oldu: her gün aynı saatte balkonda 10 dakika kahve, haftada bir kez bebek arabasıyla kısa bir yürüyüş ve sadece bir arkadaşımla sesli mesajlaşma. Bir de kendime “iyi anne olmak, her an mutlu hissetmek değil” diye hatırlatınca suçluluk azalıyor, yalnızlık biraz yumuşuyordu 🙂

Benim kızım 3 aylıkken ben de “gün bitmiyor” hissine çok kapıldım; sanki ev küçülüyor, ben de onun içinde sıkışıyorum gibi. Bana iyi gelen şey, her gün mutlaka 10-15 dk balkona çıkıp müzik açmak ve bebek uyurken “ev işi değil ben” diye küçük bir şey yapmak oldu (kitap sayfası, duş, saçımı toplamak bile). Bir de eşimle haftada bir akşam “telefonsuz çay” yaptık, iki cümle bile yetişkin sohbeti toparlıyor. Yalnızlık geçmedi belki ama dalga gibi gelince daha hızlı sönmeye başladı 🙂