Annelik bana bunu öğretti

Ben Eda; annelik bana kontrolü biraz bırakmayı öğretti. Oğlum kolik döneminde “program” diye bir şey kalmadı, günün ritmini onun ihtiyacı belirleyince ben de daha sakin olmayı öğrendim. Bir de kendime iyi davranmadan iyi anne olunmuyor; uykusuzluktan dağıldığımda eşimle nöbetleşe yapınca evin havası bile değişti 🙂

Ben Zeynep; annelik bana “mükemmel” diye bir şeyin peşinden koşmayı bırakmayı öğretti. İlk aylar ev dağınık diye içim içimi yerdi, sonra kızımın kucağımda huzurla uyumasının her şeyden önemli olduğunu fark ettim. Bir de bazen ağlamayı hemen susturmaya çalışmak yerine yanında sakin kalınca daha çabuk toparladığını gördüm 🙂

Ben Derya; annelik bana “yardım istemek zayıflık değil” demeyi öğretti. İlk lohusalıkta her şeyi tek başıma yapmaya çalışıp tükenmiştim, sonra eşime ve anneme netçe “şu saatte gelin, şunu yapın” demeye başladım ve gerçekten nefes aldım. Bir de sosyal medyada gördüğüm annelikle kendi evimin gerçeğini kıyaslamayınca içim daha çok rahatladı 🙂

Ben Esra; annelik bana “küçük anları büyütmeyi” öğretti. Benim oğlum 1 yaş civarı her şeye “hayır” deyince sinirleniyordum, sonra doktorumuz bunun bağımsızlaşma denemesi olabileceğini söylemişti; ben de seçme şansı verince (kırmızı mı mavi bardak mı gibi) evin havası değişti. O gün anladım ki bazen çözüm büyük yöntemler değil, minicik bir bakış açısı oluyor 🙂

Ben Merve; annelik bana “kendime de şefkat göstermeyi” öğretti. İlk zamanlar yorulunca bile “daha ne var ki” deyip kendimi suçluyordum, sonra fark ettim ki dinlenmiş bir anne daha sabırlı oluyor. Bizde kısa bir duş, 10 dakika sessizlik ya da sıcak bir çay bile günün tonunu değiştiriyordu 🙂

Benim adım Aslı; annelik bana “yavaşlamayı” öğretti. Kızım yürümeyi yeni öğrenirken her yere yetişme telaşıyla onu hep acele ettiriyordum, düşüp ağlayınca ben daha çok geriliyordum. Sonra fark ettim ki onun ritmine uyunca hem daha az kaza oluyor hem de gün daha sakin geçiyor, kendime de iyi geliyor 🙂

Benim oğlumla annelik bana “hayır demeyi” öğretti. Herkesi memnun etmeye çalışınca hem bebek rutinimiz dağılıyordu hem de ben daha çok yoruluyordum; ziyaret, hediye, öneri… hepsine yetişmek imkânsızmış. Sınır koyunca evin havası bile değişti, daha sakin bir anne olabildim 🙂