Annelik düşündüğünüz gibi çıktı mı?

Ben hamileyken daha “planlı programlı” olacağımı sanıyordum ama doğunca her şey bebeğin ritmine göre akıyormuş. İlk aylar uykusuzluk beni çok dağıttı; bir yandan da küçücük bir gülüşle bütün yorgunluk gidiyor, o duygu beklediğimden daha güçlü çıktı. Bizde en zor kısım “her şeyi tek başıma yapmalıyım” baskısıydı, bıraktıkça rahatladım. Şimdi dönüp bakınca anneliğin hem çok kaotik hem de inanılmaz öğretici bir şey olduğunu görüyorum 🙂

Benim oğlum doğmadan önce “anne olunca içgüdüsel akar gider” diye düşünüyordum ama bende daha çok deneme-yanılma oldu. En zorlandığım kısım, herkesin bir fikri olması ve benim de kendime güvenmeyi geç öğrenmemdi. Zamanla kendi rutinimizi kurunca rahatladım; en büyük sürpriz de küçücük bir gülüşün bütün yorgunluğu unutturması oldu 🙂

Ben anneliği daha “romantik” hayal ediyordum; meğer aynı anda hem çok büyük sevgi hem de ağır bir sorumlulukmuş. İlk haftalar ağladığında hemen anlayacağımı sanıyordum, benim kızımda en çok gaz mı açlık mı diye epey şaşırdım ve zamanla çözdüm. Beni en çok şaşırtan şey, kendi sınırlarımı tanımayı öğrenmem oldu; bazen “bugün sadece hayatta kalıyoruz” dediğim günler bile geçti 🙂

Ben anneliği daha çok “bakım işi” sanıyordum, meğer duygusal tarafı beni daha çok yoruyormuş; bir yandan deli gibi bağlılık, bir yandan sürekli “doğru mu yapıyorum” düşüncesi. Bizde en büyük sürpriz, eşimle iletişimin ne kadar önemli olduğuydu; minicik bir uykusuzluk bile evde tansiyonu yükseltiyordu. Bir de kendime ayırdığım 10 dakikanın bile günümü kurtardığını sonradan öğrendim 🙂

Ben anneliği daha çok “korumacı” bir rol sanıyordum ama meğer en zor kısmı sabretmeyi öğrenmekmiş. Oğlum büyüdükçe şunu fark ettim: Her gün bir şey öğretmeye çalışırken aslında ben de kendimi yeniden yetiştiriyormuşum. Doktorumuz “mükemmel anne değil, yeterince iyi anne olun” demişti, o cümle beni çok rahatlattı 🙂

Ben anneliği daha “hep güçlü dururum” diye düşünüyordum ama lohusalıkta duygularım resmen iniş çıkışlı bir roller coaster gibiydi. Bizde en büyük sürpriz, evin düzeninin değil benim beklentilerimin değişmesi oldu; her şeye yetişmeye çalıştıkça daha çok yoruldum. Zamanla “bugün sadece bebeği ve kendimi idare ettim” demeyi başarı saymaya başladım, o rahatlatınca her şey biraz daha kolaylaştı 🙂