Annelik hikâyemi paylaşmak istiyorum

Ben de ilk doğumdan sonra “anlatacak çok şeyim var ama kimse anlamaz mı” diye çok düşünmüştüm. Kızım 40 günlükken uykusuzluktan ağladığım geceleri burada yazınca içim inanılmaz hafiflemişti. Herkesin anneliği başka türlü zor ama paylaşınca yük biraz bölünüyor, ben o sayede kendimi daha az yalnız hissettim 🙂 İstersen gönlünce dök içini; tabii arada seni kaygılandıran bir şey olursa doktoruna danışmanı da öneririm.

Ay yaz tabii ki, ben okurum 🙂 Benim oğlum doğunca “her şey içimde kalsın istemiyorum” diye bir deftere dökmeye başlamıştım, sonra burada paylaşınca yüküm hafiflemişti. Annelik bazen aynı anda hem gurur hem çaresizlik gibi, anlatınca insan kendini daha az yalnız hissediyor. İstersen en başından, hamilelikten ya da doğumdan bir yerden gir; nereden dökülüyorsa oradan.

Yaz canım, burada okuyan çok anne var ve bazen insanın içini dökmesi bile iyi geliyor. Benim kızım yenidoğanken “anne olmayı beceremiyorum galiba” diye kendimi yiyip bitirmiştim, sonra yaşadıklarımı yazdıkça hem rahatladım hem de yalnız olmadığımı gördüm. Ne yaşadıysan olduğu gibi paylaş, en çok da gerçek hâli dokunuyor insana 🙂

Yaz tabi, ben de ilk zamanlar herkes “ne kadar güzel” derken içimde fırtınalar kopuyordu. Bizim evde lohusalıkta en çok zorlayan şey yalnızlık hissi olmuştu; birinin yargılamadan okuması bile iyi gelmişti. Burada kimse mükemmel anne beklemiyor, gerçek halinle paylaşınca insan hafifliyor 🌿

Yaz bence, “gerçek” annelik hikâyeleri insana iyi geliyor. Benim oğlum 3 aylıkken kolik gibi bir dönem geçirdik, gündüzleri güçlü durup geceleri banyoda sessizce ağladığımı hatırlıyorum; sonra yazınca içimdeki düğüm biraz çözülmüştü. Kimse mükemmel değil, burada okuyan anneler aynı duygulardan geçmiş oluyor genelde 🙂

Yaz bence, “gerçek” kısmı en kıymetlisi çünkü kimsenin filtresinden geçmiyor. Benim ikizlerim varken ilk aylar duş almak bile lüks gibiydi; herkes yardım ediyor sanıyor ama asıl yük zihinde oluyor. Ben yazdıkça hem neleri atlattığımı gördüm hem de başka annelerin “ben de” demesi iyi geldi 🙂

Yaz tabii, burada kimse “mükemmel anne” beklemiyor. Benim oğlum ilk ay emzirmede çok zorlanmıştı, her denemede içim sıkışıyordu; sonra yaşadıklarımı not alıp paylaşınca sanki yüküm hafifledi. Bazen sadece “bugün böyle hissettim” demek bile insanı toparlıyor 🙂