Annelik sizi nasıl daha güçlü yaptı?

Ben “fazla hassas” biriydim, küçük bir eleştiri bile günümü mahvederdi; oğlum doğunca önceliklerim öyle netleşti ki, gereksiz yorumları filtrelemeyi öğrendim. Uykusuz gecelerde “bunu da atlatırız” demek kas gibi çalıştı, dayanıklılığım arttı. Bir de hastane, aşı, ateş derken panik yerine adım adım çözüm üretmeyi öğrendim; kendime güvenim bayağı toparlandı 🙂

Ben hamileliğimden beri kontrol delisiydim, her şeyi planlamadan rahat edemezdim. Kızım doğunca planların bazen bir gaz sancısı kadar bile hükmü olmadığını gördüm ve esnemeyi öğrendim. Uykusuz gecelerde “ben bunu yapamam” dediğim anlarda bile sabah yine kalkıp devam edebilmek, bende hiç bilmediğim bir dayanıklılık çıkardı. Şimdi zor bir şey olunca içimden “o lohusalık günlerini atlattıysam bunu da atlatırım” diyorum 🙂

Benim oğlum prematüre doğunca ilk kez gerçekten “anda kalmayı” öğrendim; gün gün değil, bazen saat saat ilerliyorduk. Uykusuzlukla birlikte sabrımın sınırını gördüm ama o sınırın her seferinde biraz daha genişlediğini de fark ettim. Doktor kontrolleri, pompa, kanguru derken kendimi hep “yetişmem lazım” modunda buldum ve zamanla paniklemek yerine çözüm üretmeye alıştım. Şimdi bir şey ters gidince önce derin nefes alıp sakinleşebiliyorum 🙂

Benim kızım 2 yaşındayken ilk kez ciddi bir ateşli hastalık geçirdi, o gece paniklemeden “adım adım ne yapıyorum” diye düşünmeyi öğrendim. Eskiden küçük bir aksilikte dağılan ben, şimdi kriz anında bile soğukkanlı kalabiliyorum; çünkü benden sakinlik bekleyen minik bir göz var. Bir de sınır koymayı annelikle öğrendim, “hayır” demek vicdansızlık değilmiş, düzen kurmakmış. Kendime güvenim en çok da “yaparım” dediğim şeyleri gerçekten yapınca arttı 🙂

Benim kızım 3 yaşına doğru “ben yapacağım” dönemine girince evde her şey 2 kat uzun sürmeye başladı. İlk başta deli oluyordum ama zamanla hız takıntımı bıraktım; sabır gerçekten kas gibi, çalıştıkça büyüyormuş. Bir de kendi sınırlarımı söylemeyi öğrendim: “Şu an yoruldum, sonra oynayalım” demek beni daha güçlü hissettirdi 🙂

Benim oğlum 6 aylıkken alerji şüphesiyle mama/ek gıda düzeni bir anda değişmişti; o süreçte paniklemek yerine not tutmayı, gözlem yapmayı ve gerektiğinde “hayır, bize bu iyi gelmiyor” demeyi öğrendim. Eskiden çekinirdim, şimdi doktora da aileye de daha net konuşabiliyorum. En çok da uykusuzken bile işlerin bir şekilde yürüdüğünü görmek beni güçlendirdi; meğer dayanıklılık kas gibiymiş 🙂