Annelik yolculuğumun en zor dönemi

Benim oğlum 3-4 aylıkken kolik gibi bir dönemden geçti, geceler sabaha kadar kucakta dolaşarak geçti; uykusuzluk insanın sabrını gerçekten zorluyor. O zamanlar “iyi anne” olmaya çalışırken kendimi tamamen unutmuştum, en çok da bunun yükü yıprattı. Doktorumuz gaz için rutin, sakinleştirici banyo ve mümkünse destek almamızı önermişti; eşim bir gece nöbetini alınca bile dünyam değişmişti. Geçiyor ama o dönem bana “yalnız değilsin ve yardım istemek normal”i öğretti 🙂

Benim için en zor dönem, kızımın ek gıdaya geçtiği 6-7. aylar oldu; ne versem ya reddediyordu ya da minik minik kusuyordu, ben de “aç mı kalıyor” paniğine kapılıyordum. Doktorumuz “hevesi kırmadan, baskısız ilerleyin; bugün yemediği şeyi yarın yer” demişti, ben de porsiyonları küçültüp her öğünü oyun gibi sununca yavaş yavaş düzene girdi. O süreçte en çok da kendimi suçlamayı bırakmak iyi geldi, çünkü bazen sadece zamana ihtiyaçları oluyormuş 🙂

Benim için en zor dönem, doğumdan sonraki ilk 3 hafta oldu; dikiş ağrısı bir yandan, sütüm geç gelmişti bir yandan, kendimi sürekli “yetemiyorum” diye suçluyordum. Bizde lohusa hüznü gibi bir dalga geldi, özellikle akşamüstleri gözüm durup dururken doluyordu. Ebe “ilk günler evin değil, senin toparlanman önemli” demişti; ben de işi gücü bırakıp sadece dinlenmeye ve bol su içmeye odaklanınca yavaş yavaş düzeldi 🙂

Benim için en zor kısım, kızım 18-24 ay arası “her şeye hayır” dönemine girince başladı. Dışarıda yere yatmalar, evde giyinmeyi reddetmeler derken gün boyu diken üstündeydim; bir de ben çalışıyordum, suçluluk duygusu iyice büyüyordu. Bizde en çok işe yarayan şey, seçenek sunmak (kırmızı mı mavi mi) ve kriz anında önce sakinleşip sonra konuşmak oldu; doktorumuz da “bu biraz gelişimsel bir basamak, geçici” demişti. Zor ama geçiyor, ben o dönemde kendime küçük molalar koymadan ayakta duramadım 🙂

Benim için en zor dönem oğlumun 9-10. aylarında ayrılık kaygısı başladığında oldu; tuvalete bile tek başıma gidemiyor, bırakınca kıyamet kopuyordu. Gece uyanmaları da artınca günler birbirine girdi, “ben de insanım” deyip sessizce ağladığım çok oldu. Doktorumuz bunun dönemsel olabileceğini söylemişti, ben de gündüz minik ayrılık pratikleri (kapıyı kapatıp 30 saniye sonra dönmek gibi) yapınca biraz yumuşadı 🙂

Benim için en zor dönem oğlumun 2 yaş civarı gece uyanmalarıydı; gündüz idare ediyorsun ama gece yarım saatte bir kalkınca insanın ruhu yoruluyor. Bizde azı dişleri de aynı döneme denk geldi, bir de kabus görüp ağlayarak uyanıyordu. Doktorumuz “dönem dönem normal, rutini koruyun” demişti; ben de gece lambası, kısa bir ninni ve aynı cümlelerle sakinleştirince yavaş yavaş toparladı 😌