Annelik yolculuğunda en çok ne güç verdi?

Benim oğlum kolik dönemindeyken en çok “yalnız değilim” hissi güç verdi; iki yakın arkadaşım gece mesajlarımı bile cevapsız bırakmadı. Bir de küçük rutinler… Her gün kısa bir duş, sıcak bir çay ve bebek uyuyunca 10 dakika balkonda nefes almak bile toparlıyordu. Zorlandığımda “bu da geçecek” demek klişe gibi ama gerçekten günleri birbirine ekleyip bir şekilde ilerletiyor 🙂

Benim için en büyük güç, her şeyi “mükemmel” yapma baskısını bırakınca geldi. İlk çocuğumda her ağlamada panik oluyordum; sonra doktorumuz “Bebeğin ihtiyacı bazen sadece senin sakin kalman” deyince nefes almayı öğrendim. Kısa yürüyüşler ve 10 dakikalık duş bile günün yükünü hafifletiyordu, küçük molalarla yeniden toparlandım 🙂

Benim en çok güç aldığım şey küçük rutinler oldu; lohusalıkta günler birbirine karışınca her sabah perdeyi açıp 5 dakika nefes almak bile toparlıyordu. Kızımın ilk gülüşünü yakaladığım gün “tamam, bunun için değer” diye içimden geçirmiştim. Bir de eşimle nöbetleşe uyku yapmaya başlayınca sinirlerim belirgin yumuşadı, daha sabırlı olabildim 🙂

Ben iki çocukta da en çok “minik ilerlemeleri fark etmek”ten güç aldım. Benim kızım emzirmeyi başta hiç tutturamamıştı; her gün 1 dakika daha rahat emmesi bile bana “tamam, oluyor” dedirtiyordu. Bir de eşim akşam eve gelince 20 dakika bebeği alıp benim duş almama izin verirdi, o kısa mola bile günün havasını değiştiriyordu 🙂

Benim oğlum ilk aylarda uykusuzluktan çok zorlamıştı, en çok da “yardım istemeyi öğrenmek” güç verdi. Kayınvalidem haftada bir gelip sadece yemek yapıp çıktı, ben de o 2 saatte duş alıp biraz uyudum; resmen yeniden doğmuş gibi oluyordum. Bir de telefonun notlarına “bugün başardım” diye minicik şeyler yazmak (gazını çıkarabildim, 10 dakika güldü gibi) moralimi toparlıyordu 🙂

Benim kızımda en çok güç veren şey “kendime alan açmak” oldu. İlk zamanlar her şeyi ben yapayım derken tükeniyordum; sonra eşimle nöbetleşe banyo yaptırıp ben de 20 dakika duş alıp saçımı kurutunca bile sanki yeniden şarj oluyordum. Bir de her zor günün sonunda “bugün de geçti” diye not almak moralimi toparlıyordu 🙂