Anneliğe alışmakta zorlanan var mı?

Ben Derya, ilk doğumdan sonra “anne oldum” hissi bende hemen oturmadı; sanki evin içine yeni bir düzen girmiş de ben yetişemiyormuşum gibi geliyordu. Kızım 2-3 aylık olana kadar sürekli suçluluk ve yorgunluk arasında gidip geldim, bazen ağlaması bile beni panikletiyordu. Doktorumuz bunun hormonlar, uykusuzluk ve yeni sorumluluğun ağırlığıyla çok sık olabildiğini söylemişti; ben de “mükemmel anne” beklentisini biraz bıraktıkça rahatladım. Küçük rutinler (duş almak, 10 dk yürümek, bir fincan çay) bana nefes olmuştu 🙂

Ben Ece, oğlum doğduktan sonra bir süre “misafir bebek” gibi hissettim; sanki bakıcıyım da gerçek annesi birazdan gelecek gibi. En zorlayan şey de 24 saat tetikte olma haliydi, kendime ait tek bir dakika kalmayınca duygularım iyice dalgalanıyordu. Bizde toparlanma, gün içinde minicik rutinler kurunca başladı; aynı saatte duş, kısa yürüyüş, bir fincan çay gibi. Bir de yakınlarımdan “mükemmel olmalısın” baskısını kesince içim biraz daha rahatladı 🙂

Ben Selin, ilk haftalar bebeye bakarken içimde tuhaf bir boşluk vardı; sanki otomatik pilotta bez değiştirip emziriyordum ama “ben anneyim” duygusu geriden geliyordu. Bende en çok uykusuzluk ve sürekli tetikte olma hali bunu büyüttü, günler birbirine karışınca kendimi tanıyamadım. Doktorumuz “bağ kurma bazen yavaş yavaş olur, kendine yüklenme” demişti; o cümle beni çok rahatlattı. Biraz rutin oturup kısa yürüyüşler yapmaya başlayınca kafam da kalbim de toparlandı 🙂

Ben Zeynep, ilk ay bende annelik daha çok “görev listesi” gibiydi; sevgi vardı ama bağ kurma hissi yavaş yavaş geldi. Özellikle geceleri ağladığında içim sıkışıp “ben bunu beceremiyorum” diye düşünüyordum, sonra gündüzleri kısa yürüyüş ve duş bile toparlatıyordu. Doktorumuz da “lohusalıkta duygu iniş çıkışı çok normal, kendine yüklenme” demişti, o cümle bana iyi gelmişti 🙂

Ben Melis, doğumdan sonra en çok kimliğim değişmiş gibi hissetmek zorladı; eskiden “ben” dediğim şeyler bir anda geri plana düştü. İlk 6-7 hafta sanki evin içinde rol yapıyormuşum gibi, bebeği seviyorum ama kendimi tanıyamıyorum modundaydım. Doktorumuz uykusuzluğun duyguları iyice dalgalandırabileceğini söylemişti, ben de kısa kestirmeler ve gün içinde 10 dakikalık duşla bile biraz toparladım. Zamanla “alışmak” bir anda değil, minik minik oluyormuş; bende öyle oldu 🙂

Ben Aslı, bende en çok “özgürlük gitti” hissi çarpmıştı; her şey planla, her şey saatle dönünce daraldım. Kızım 2-3 aylıkken kısa kısa yalnız kalabildiğim anlar (duşu acele etmeden almak bile) kafamı toparlamaya başladı. Bir de doktorumuz “duygular dalgalı olabilir, özellikle uykusuzluk büyütür” demişti; uyuyabildiğim günlerde her şey daha yönetilebilir geliyordu 🙂