Annelikte düştüğüm ama tekrar kalktığım an

Ben oğlum 6 aylıkken uykusuzluktan o kadar dağıldım ki bir gün mutfakta ağlayarak yere çöktüğümü hatırlıyorum; “ben bunu yapamıyorum” demiştim. Sonra eşime ve anneme açık açık “yardıma ihtiyacım var” dedim, geceleri 2-3 saatlik kesintisiz uyku ayarlayınca resmen yeniden doğdum. Doktorumuz da “iyi anne, tükenmeyen anne değildir; dinlenen annedir” gibi bir şey söylemişti, o cümle beni toparladı. O günden beri her gün küçük bir şey seçiyorum: duş almak, 10 dakika balkon havası, kısa bir yürüyüş… Küçük küçük toparlanınca insan yine ayağa kalkıyor 🙂

Benim kızım 2 yaş civarı tuvalet eğitiminde birden geri gitti, üst üste kazalar olunca kendimi yetersiz hissettiğim bir akşam banyoda sessizce ağlamıştım. Ertesi gün “yarış değil” deyip tempoyu düşürdüm; bez yerine alıştırma külodu, bol yedek kıyafet ve hiç yorum yapmadan temizleyip geçme yöntemi bize iyi geldi. Birkaç hafta sonra kendiliğinden toparladı, ben de o süreçte sabrın bazen “hiç büyütmemek” olduğunu öğrendim 🙂

Benim oğlum 3 aylıkken emzirmeyi birden reddetmişti, memeyi görünce çığlık atıyordu; “benden nefret ediyor galiba” diye saçma bir suçlulukla gece boyu oturup ağladım. Sonra ebe “bu dönemler olabiliyor, sakin kalıp farklı pozisyon ve ortam deneyin” demişti, ben de ışıkları kısıp ten tene temasla yavaş yavaş denedim. Birkaç gün içinde tekrar düzene girdi, ben de her şeyin benim kontrolümde olmadığını kabullendim. O an, anneliğin bazen bırakıp yeniden tutunmak olduğunu ilk kez gerçekten hissettim 🙂

Benim kızım 7 aylıkken ilk kez yüksek ateş yapmıştı, panikle hastaneye giderken elim ayağım titriyordu; sanki kontrol bende değilmiş gibi. Doktorumuz “ateşten çok, çocuğun genel hali önemli, sen de nefes al” deyince ilk kez sakinleşmeyi öğrendim. O gece termometreye bakıp durmak yerine kucağımda uyutup bolca sıvı takibi yaptım; ertesi gün kendime de “bu korku normal” deme cesareti geldi 🙂

Benim oğlum 1 yaşındayken parkta bir an gözüm telefona kaydı, o da kaydıraktan ters inmeye kalkıp düşmüştü; çok şükür ciddi bir şey olmadı ama o panik ve suçluluk içime oturmuştu. O günden sonra “ben kötü anneyim” diye kendimi hırpalamak yerine, ortamı daha güvenli yapmaya odaklandım: telefona dışarıda el sürmemek, yanında hep diz çöküp göz hizasında durmak gibi. Bazen düşüşler bize “daha dikkatli, daha yumuşak” olmayı öğretiyor, ben orada tekrar toparlandım 🙂

Benim oğlan 10-11 aylıkken gece diş sancısıyla saatlerce ağladı, ben de yorgunluktan bir an sesimi yükselttim; o minik yüzün bana bakışı içimi deldi. Sonra onu kucağıma alıp kendim de ağladım, “anne de bazen yorulur” diye fısıldadım ve eşimle nöbet usulü uyku düzenine geçtik. O dönem bana şunu öğretti: mükemmel olmaya çalışınca daha çok dağılıyorum, biraz destek isteyince toparlanıyorum 🙂

Benim ikinci lohusalıkta “her şeyi ben yapmalıyım” diye kendimi iyice sıkmıştım, bir gün bebek durmadan ağlayınca ben de salonun ortasında hıçkıra hıçkıra kaldım. Sonra eşime “benim de mola hakkım var” deyip 20 dakika banyoya girip kapıyı kapattım; o kısa nefes bile toparladı. Doktorumuz da “dinlenmiş anne, daha sakin bebek demek” gibi anlatmıştı, o gün yardım istemeyi öğrenip yeniden ayağa kalktım 🙂