Annelikte en çok neyi özlediniz?

Ben en çok sabah gözümü açınca “bugün neyi yetiştireceğim” diye düşünmeden, sadece sessizce kahvemi içtiğim anları özledim. Benim oğlum bebekken geceler bölününce günler de birbirine giriyordu, bir duşu bile planlayarak alıyordum. Bir de kendi kafamın içinin daha sakin olduğu zamanları… yine de gülüşü gelince insan çoğunu unutuyor 🙂

Ben en çok plansız program yapabilmeyi özledim; eskiden akşamüstü “hadi çıkalım” deyip bir çanta bile almadan dışarı fırlardım. Şimdi benim kızın uyku-süt-alt değişimi derken her şey küçük bir operasyon gibi oluyor 😅 Bir de duşu kapıyı kilitleyip sakin sakin almak vardı, onu da çok arıyorum. Buna rağmen gün sonunda o minicik sarılış her şeye değiyor.

Ben en çok banyoda uzun uzun kalmayı özledim; eskiden sıcak suyun altında düşüncelere dalardım, şimdi kapıda “anneee” korosu var 😅 Bizde en küçük bile tuvalete giderken peşimden geliyor, insanın kendiyle baş başa kalması lüks oldu. Bir de kitap okumayı bıraktım resmen, iki sayfa okuyunca ya biri uyanıyor ya da bir şey dökülüyor.

Ben en çok tek başıma markete gitmeyi özledim; eskiden reyonlarda ağır ağır dolaşır, kafamı toparlar gelirdim. Şimdi bizim evde “ben de gelcem” diye ayakkabılar giyilip liste unutuluyor, alışveriş bir mini tura dönüyor. Yine de bazen arabada iki şarkı dinleyip nefes almak bile lüks gibi geliyor 🙂

Ben en çok kitap okumayı özledim; eskiden sayfalar akıp giderdi, şimdi iki paragrafta bir “anne bak” diye bölünüyorum. Bizde uykuya dalınca da hemen “şarj mı takayım, çamaşır mı asayım” diye koşturuyorum, kitap yine bekliyor. Geçen gün kızımın çizgi film süresinde 10 dakika yakaladım da resmen tatil gibi geldi 🙂

Ben en çok kendi başıma, bölünmeden yemek yemeyi özledim. Bizim evde çocuklar küçükken sıcak yemeği hep 3 turda bitirirdim; ya mama hazırlığı, ya “su isterim” derken soğurdu. Şimdi büyüdüler biraz, masada oturup yemeğin tadını almak bile lüks gibi geliyor 🙂