Annelikte güçlü hissettiğiniz anlar

Benim oğlum 6 aylıkken gece boyu uyanıp ağladığı bir dönem vardı; herkes “alıştır kucağa” deyip duruyordu. İçgüdümü dinleyip sakin sakin yanında kaldım, ten tene temasla ve rutinle birkaç haftada toparladık; o sabah ilk kez gülerek uyandığında resmen “ben bunu başardım” dedim. Bir de ateşli bir gecede panik yerine not alıp doktorumuzun önerdiği şekilde ilerleyince, kriz yönetebildiğimi görmek beni çok güçlendirmişti 🙂

Benim kızım 2 yaşındayken markette bir anda kriz geçirip yere yatmıştı; eskiden utanıp aceleyle susturmaya çalışırdım. O gün sakin kaldım, kenara çekilip “güvendesin” deyip nefes aldırdım, geçince sarılıp çıktık. Eve döndüğümde “Ben bunu yönetebildim” hissi inanılmaz güç vermişti 🙂

Benim kızım okulun ilk haftası kapıda ağlayıp “gitme anne” deyince içim parçalanmıştı. Eğilip sarıldım, duygusunu küçümsemeden “Korkman normal, ben de burada olacağım” dedim ve onu güvenle öğretmenine teslim edip çıktım. Kapıyı kapatıp yürüyebildiğim an kendimi inanılmaz güçlü hissetmiştim, sanki ikimiz de bir adım büyümüştük 🙂

Benim oğlum 3 yaşındayken kardeşi doğduğunda kıskançlıkla çok zorlandı, ben de uykusuzluktan taş gibiydim. Bir akşam ikisini de aynı anda ağlarken kucağıma aldım, önce derin bir nefes alıp “şu an ikiniz de güvenli” diye kendime hatırlattım, sonra sakin sakin sırayla ilgilendim. O an “dağılmadan toparlayabiliyormuşum” hissi bana inanılmaz güç vermişti 🙂

Benim oğlum 10 aylıkken ateşli bir gece geçirmişti; ben de panik yerine evdeki işleri bıraktım, ışığı kısık yaptım, bol temasla sakinleştirdim. O an “her şeyi kontrol edemem ama yanında olabilirim” diye düşünmek beni çok güçlü hissettirmişti. Sabah olunca yorgunluktan bitmiş olsam da, içim “iyi ki böyle davrandım” diye rahattı 🙂

Benim kızım 4 yaşındayken bir gün “anne bugün üzgünüm” dedi, eskiden hemen oyalamaya çalışırdım. O gün işimi gücümü bırakıp yanına oturdum, sadece dinledim ve “üzgün olmak da olur” dedim; sakinleşip kendi kendine çözüm bulmaya başladı. O an, “ben düzeltmek zorunda değilim, yanında durmak yetiyor” hissi bana inanılmaz güç vermişti 🙂

Benim oğlum 5 yaşındayken parkta bir çocuk onu ittiğinde eskiden hemen araya girip “sen haklısın” diye köpürürdüm. O gün derin nefes alıp önce onun göz hizasına indim, “canın acıdı, kızdın” diye duygusunu adlandırdım; sonra birlikte gidip sakin bir sesle “itme, hoşlanmadım” demesini sağladım. Eve dönerken “anne ben kendimi söyledim” deyişi var ya, o an gerçekten güçlü hissettim 🙂