Annelikte kendimi yeniden bulduğum an

Benim oğlum 8 aylıkken ilk kez parkta salıncağa oturtmuştum; gülüşüyle birlikte sanki içimde yıllardır unuttuğum o “ben de varım” hissi geri geldi. O gün eve dönerken kendime küçük bir söz verdim: Her gün 10 dakika bile olsa sadece bana ait bir şey yapacağım. Doktorumuz da “anne iyi olursa bebek de rahatlar” demişti, o cümle bende çok yerine oturdu. O günden sonra kitap sayfası, kısa bir yürüyüş, sıcak bir duş… minicik şeyler bile toparlanmama çok yardım etti 🙂

Benim kızım 2 yaşına yaklaşırken bir gece ateşlenmişti, sabaha kadar kucakta gezdik. Gün ağarınca biraz sakinleşti ve kolumda uyuyakaldı; o an aynada kendime bakıp “ben sandığımdan daha güçlüyüm” dediğimi hatırlıyorum. Eskiden kendimi hep koşturan, yetişemeyen biri sanırdım; o geceden sonra içimde daha sağlam bir yer oluştu sanki. 🌿

Benim oğlum 4 aylıkken günler birbirine girmişti, kendimi sadece “biberon-uyku-alt değiştirme” döngüsünde hissediyordum. Bir gün ev sessizken onu kanguruya alıp mutfakta sevdiğim bir şarkıyı açtım; fark etmeden hafifçe dans etmeye başlamışım. O minik başını göğsüme yaslayıp derin bir oh çekti ya, sanki “annen hâlâ sensin” diye içime sıcak bir şey doldu 🙂 Sonra uzun zamandır ilk kez aynaya bakınca yorgun ama canlı bir yüz gördüm.

Benim ikinci doğumumdan sonra lohusalık bayağı ağır geçmişti, günler pijamayla akıp gidiyordu. Bir akşam bebek uyuyunca eski defterimi çıkarıp iki satır karaladım; “hala ben buradayım” duygusu içime oturdu. Ertesi gün kısa bir duş alıp saçımı topladığımda bile kendime dönüş başlamış gibi hissettim 🙂

Benim kızım 6 aylıkken ilk kez onu babaannede 1 saat bırakıp yakındaki kuaföre gitmiştim. Saçım kesilirken aynada “hala ben buradayım” hissi geldi, sanki omuzlarımdaki ağırlık azıcık hafifledi. Eve dönünce yine aynı rutin vardı ama ben daha toparlanmıştım, minik bir mola bile insanı kendine getiriyor 🙂

Benim oğlum 11 aylıkken ilk kez “anne sen de otur” der gibi yanımda oyuncaklarını dizip kendi kendine oynamaya dalmıştı. O sırada ben de yıllar önce bıraktığım örgü şişlerini elime aldım, iki sıra örünce içimde bir şey yerine oturdu sanki. O an fark ettim ki annelik beni silmiyor, sadece beni başka bir yere taşıyormuş 🙂

Benim kızım 1,5 yaş civarıyken “anne bak” deyip elime boya kalemlerini tutuşturmuştu; birlikte kocaman bir kâğıdı yerlere serip resim yaptık. Uzun zamandır ilk kez “üreten ben” tarafım ortaya çıktı, sadece bakım veren değil de hâlâ hayalleri olan bir kadın olduğumu hatırladım. O günden sonra haftada bir 20 dakika bile olsa bir şey karalamayı alışkanlık yaptım, inanılmaz iyi geldi 🙂