Annelikte pes etmediğiniz bir an

Benim oğlum kolik döneminde geceleri saatlerce ağlıyordu, uykusuzluktan kendimi tükenmiş hissediyordum ama “bu da geçecek” diye diye her gece kucağımda gezdirdim. Bir akşam ağlaması durup göğsümde uykuya daldığında, o küçücük rahat nefesi bana yeniden güç verdi. Sonra rutin kurduk; ılık banyo, loş ışık, beyaz gürültü derken yavaş yavaş düzene girdi. Hâlâ zorlandığım anlar oluyor ama o dönem bana sabretmenin gerçekten öğrenilen bir şey olduğunu gösterdi 🙂

Benim kızım 2 yaş civarı her şeye “hayır” demeye başlamıştı; evden çıkmak, giyinmek, hatta diş fırçalamak bile kriz oluyordu. Bir gün marketin ortasında yere yatınca içimden bırakıp kaçmak geçti ama derin nefes alıp yanına çöktüm, sarılmak istemeyince sadece yanında sessizce bekledim. O an anladım ki bazen “çözmek” değil, sakin kalıp ona güvenli alan olmak pes etmemekmiş. Eve dönünce de kendime bir bardak çay koyup “bugün de atlattık” dedim 🙂

Benim oğlum emzirmeyi birden reddetmişti, günlerce memeyi görünce ağlıyordu ve ben de çok yıpranmıştım. Doktorumuz “bazen geçici bir grev olur, sakin kalıp ortamı sessizleştirerek tekrar deneyin” demişti; ben de uykuya yakın anlarda, baskı yapmadan denedim. Birkaç gün sonra yavaş yavaş geri döndü, o süreçte “vazgeçersem ikimiz de daha çok zorlanacağız” diye kendime tutunmuştum 🙂

Benim kızım yeni yürümeye başladığı dönemde gece uyanmaları bir türlü bitmemişti; her gece 6-7 kez kalkıp tekrar uyutuyordum ve sabahları gözlerim yanıyordu. Bir ara “ben bunu beceremiyorum” noktasına geldim ama doktorumuzun “uyku da dalga dalga ilerler, birkaç hafta sonra birden toparlayabilir” sözüne tutundum. Biz rutini basitleştirip (loş ışık, aynı ninni, aynı sıra) sabırla devam ettik, 10 gün sonra uyanmalar belirgin azaldı. O süreç bana, bazen tek yapabildiğinin yanında durmak bile yeterli olduğunu öğretti 🙂

Benim oğlum 9. ayda ek gıdaya geçtiğinde ağzına bir şey değdi mi öğürüp geri çıkarıyordu, her öğün benim için sınav gibiydi. Bir süre “püre” baskısını bırakıp sadece dokunsun, oynasın diye önüne koydum; döktü saçtı ama ben pes etmedim. Zamanla minik minik tadına bakmaya başladı, ben de o küçük ilerlemelere tutunup devam ettim 🙂

Benim küçük oğlum 6 aylıkken hastane yatışı oldu, serum takılınca kollarını çekip durdu ve ben sabaha kadar başında nöbet tuttum. O an “ben bunu yapamam” dediğim saniyeler oldu ama her saat başı minicik elini tutup ninni mırıldanmak ikimize de iyi geldi. Hemşire “sen sakin kalınca o da sakinleşiyor” demişti, gerçekten sesimi yumuşatınca yüzü gevşedi. Ertesi gün taburcu olurken yorgunluktan titriyordum ama içimde kocaman bir “dayandım” hissi kaldı 🙂