Annelikte "yalnız değilmişim" dediğiniz an

Benim oğlum 3 aylıkken akşam 6’dan sonra saat gibi ağlamaya başlıyordu, ben de “bunu bir tek biz yaşıyoruz” diye kendimi yiyip bitiriyordum. Sonra parkta tanıştığım iki anne de aynı “akşam krizini” anlattı; biri de “ben de banyoyu ağlayarak siliyordum” deyince içimde bir düğüm çözüldü. O gün ilk kez, sorun bende değil, bu dönemin gerçekten zor olduğuna inandım 🙂

Benim kızım 10 aylıkken gece uyanıp emmek yerine sadece kucağımda gezinmek istiyordu; evin içinde bir sağa bir sola turlarken “ben beceremiyorum” diye içim içimi yiyordu. Sonra parkta iki anneyle sohbet ettik, biri “biz de bir dönem her gece ev yürüyüşü yapıyorduk” deyince omzumdan koca bir yük kalktı. O an anladım ki bazen mesele çözüm değil, aynı yoldan geçen birini duymakmış 🙂

Benim oğlum 2 yaşına yaklaşırken markette yere yatıp “hayır” diye bağırdığı bir gün vardı, ben utançtan yerin dibine girmiştim. Tam o sırada yan raftaki bir anne göz göze gelip “biz de geçen hafta aynı sahneyi yaşadık” deyince resmen omuzlarımdan yük kalktı. Eve dönünce “demek ki kötü anne değilim, çocuk işte” diye kendime daha yumuşak davrandım 🙂

Benim kızım ilk dişlerini çıkarırken bir hafta resmen yapışık yaşadık; ne yere bırakabiliyordum ne de kucağımdan inmek istiyordu. Bir gün parkta ben yine sallaya sallaya dolaşırken başka bir anne “Aynı dönem bizde de böyleydi, geçiyor” dedi, gözlerim dolmuştu. O an ilk kez “demek bu çaresizlik sadece bende değil” diye içim rahatladı 🙂

Ben lohusalığın ilk haftalarında “sütüm yetmiyor galiba” diye her emzirmede panik oluyordum, üstüne bir de gece ter basmalarıyla uykusuz kalınca iyice dağılıyordum. Bir gün hastanede kontrol sırasında başka bir anneyle sohbet ettik; o da aynı kaygıları, aynı ağlama krizlerini yaşadığını anlatınca içimden kocaman bir yük kalktı. Doktorumuz da “ilk zamanlar dalgalı olur, kendini suçlama” minvalinde konuşmuştu, o cümleler beni baya toparlamıştı. O gün gerçekten “yalnız değilmişim” dedim 🙂

Benim kızım 1 yaşına geldiğinde her banyo sonrası çıplak kalınca kıyameti koparıyordu, sanki ona kötülük yapıyormuşum gibi 😅 Bir gün oyun grubunda “bizimki de havlu görünce çığlık atıyor” diyen iki anne daha çıkınca içim rahatladı. Meğer çoğu bebek o geçiş anlarını sevmiyor, zamanla rutin oturunca yumuşuyormuş; bizde de birkaç hafta içinde azaldı.