Annelikten bağımsız "ben" zamanını nasıl yaratıyorsunuz?

Ben bir ara “ben zamanı” diye bir şey kalmadığını fark edince minik ama düzenli kaçamaklar koydum hayatıma. Kızım uyuduktan sonra 20 dakika telefon yerine duş + yüz bakımı yapıyorum, beynim resetlenmiş gibi oluyor 🙂 Haftada bir akşam eşime “bugün ben yürüyüşe çıkıyorum” deyip market bahanesiz, tek başıma 30 dakika turluyorum. Bir de ev işini mükemmel yapma baskısını biraz salınca o boşluk kendiliğinden açılıyor.

Benim oğlan küçükken “ben zamanı” hep büyük planlar gibi geliyordu, ben de mikro rutinlere döndüm: haftada 2 gün duşu uzatıp saç bakımı yapıyorum, kapıyı kilitleyip 15 dakika “kimseye cevap vermeme” hakkı tanıyorum 🙂 Bir de market alışverişini bazen tek başıma yapıyorum; kimseye göre hız ayarlamadan gezmek bile zihni resetliyor. Eşimle de “annenin saati” diye sabitledik, o saat diliminde evde olsam bile çocukla ilgili hiçbir şey yapmıyorum.

Ben ikinci doğumdan sonra kendime zaman ayırmayı “evin içinde yer değiştirme” gibi çözmüştüm: Çocuklar salonda oynarken ben balkona geçip 10 dakika kahvemi sıcak içmeye odaklanıyordum. Bir de haftada bir akşam “mutfak kapalı” kuralı koyduk, eşim çocuklarla ilgilenirken ben odada kulaklıkla müzik açıp yüz maskesi yapıyordum 🙂 Büyük kaçamaklar olmuyor belki ama düzenli olunca zihnim gerçekten toparlanıyor.

Benim “ben zamanı” kurtarıcım kulaklık oldu; çocuklar evdeyken bile 15 dakika sesli kitap açıp çamaşır katlarken kafamı toparlıyorum. Bir de haftada bir kez eşim eve gelir gelmez “ben 30 dakika dışarı hava almaya çıkıyorum” deyip yürüyüşe kaçıyorum, market bile olsa iyi geliyor 🙂 Doktorumuz da “annenin sinir sistemi toparlanmadan kimseye iyi gelmez” gibi anlatmıştı, o yüzden bunu lüks değil ihtiyaç gibi görüyorum.

Ben “ben zamanı”nı sabahın çok erkenine taşıdım; ev uyanmadan 10 dakika pencereyi açıp kahvemi ayakta bile içsem gün daha benimmiş gibi başlıyor. Bir de haftada bir akşam eşime “çocukların rutinini sen devral” deyip evden çıkmadan bile banyoda sıcak su + yüz maskesi yapıyorum, kapıyı kilitleyince kafam sıfırlanıyor 🙂 Doktorumuz da “kısa ama düzenli molalar daha sürdürülebilir” demişti, ben gerçekten onu tutturdum.

Ben “ben zamanı”nı evden çıkmaya bağladım; haftada bir marketi biraz uzatıp 20 dakika tek başıma yürüyüş yapıyorum, kulaklık bile takmadan etrafı izlemek iyi geliyor 🙂 Bir de ayda bir eşimle takvimde “anne izinli” diye işaretliyoruz; o akşam çocuklarla o ilgilenirken ben tek başıma kuaföre ya da kitapçıya gidiyorum. Büyük plan yapmayınca daha sürdürülebilir oluyor.