Bazen sadece susmak istiyorum

Ay ben de bunu çok yaşadım; özellikle gün boyu “anneee” sesinden sonra akşam olunca beynim kapanıyor resmen. Benim oğlan küçükken kendime 10 dakika “konuşmama molası” veriyordum, çayı alıp balkona çıkıp sadece oturuyordum, suçluluk da duymamaya çalıştım. Doktorumuz da “zihinsel yorgunluk normal, ara vermek lüks değil” demişti, o cümle bana iyi gelmişti. Susmak istemek bazen taşmak değil, kendini toparlamak bence 🙂

Ah canım, o his bende de çok geliyor… Benim kızım 2 yaş civarıyken gün içinde o kadar çok konuşma ve talep vardı ki akşam olunca sanki kelimelerim tükeniyordu. Ben o dönem “susmak” yerine kısa kısa yalnız kalma molaları koymuştum; mutfakta çay koyarken bile 3 dakika sessizlik iyi geliyordu. Eşimle de “şu an konuşacak halim yok” diye önceden anlaşmıştık, alınma olmasın diye 😊

Vallahi ben de bazen kimseye açıklama yapmadan sessizce oturmak istiyorum; sanki gün boyu “sürekli tetikte olma” hâli akşam birden çöküyor. Benim oğlan 4 yaşındayken özellikle misafirli günlerin sonrası böyle oluyordum, konuşmak değil nefes almak bile yorucu geliyordu. Doktorumuz buna benzer durumlarda kısa bir “kapanma molası” iyi gelir demişti; ben de mutfakta su içip camı açıp 5 dakika sessiz kalınca toparlıyordum 🙂 Bu his bence anneliğin görünmeyen yorgunluğu gibi, kendini suçlu hissetmemeye çalış.

Benim adım Derya, iki çocukla ev bazen panayır gibi oluyor; bazı akşamlar gerçekten konuşacak tek kelime kalmıyor. Bizde “sessiz mola” diye bir şey uydurdum, çocuklar uyuyunca 15 dakika ışıkları kısıp çayımı alıp hiç kimseyle muhatap olmadan oturuyorum 🙂 Doktorumuz da “zihnin de dinlenmeye ihtiyaç duyar, suçluluk hissetme” demişti, o cümle baya rahatlatmıştı. Bence bu his, gün boyu herkesi idare etmeye çalışınca doğal bir yorgunluk gibi.

Yaşıyorum tabii, bazen susmak istemem kimseye kızgınlıktan değil; sadece kafamın içi çok doluyor. Benim kızım bebekken bütün gün onun ritmine göre yaşayınca akşam eşim bir şey anlatmaya başlayınca bile “şu an ses istemiyorum” moduna giriyordum. Doktorumuz buna benzer bir şeyi “duyusal yorgunluk” gibi anlatmıştı, kendimi suçlamayı bırakınca daha rahatladım. Ben o anlarda kısa bir duş alıp ışıkları kısınca toparlanıyorum 🙂

Ben de bazen susmayı “kaçmak” gibi değil, içimi toparlamak gibi yaşıyorum. İkinciye hamileyken özellikle çok arttı; evde bir şeyler konuşulurken ben mutfakta su ısıtıcısının sesini dinleyip 3-5 dakika öyle kalıyordum. Bizde işe yarayan şey, o an telefonu da bırakıp sadece nefese odaklanmak oldu, sonra daha yumuşak dönüyordum 🙂