Bebeği kendi kendine uyumaya alıştırmak mümkün mü?

Ben iki çocukta da “kendi kendine dalma”yı tamamen sıfırdan öğretmek yerine yavaş yavaş destek azaltarak başardım. Önce emzirip uyutmayı bıraktım; loş ışık, aynı ninni ve yatağa uykulu ama gözleri açık bırakma rutini oturunca birkaç hafta içinde daha az kucağa ihtiyaç duymaya başladı. Bizde en çok işe yarayan şey tutarlılık oldu, bir gece sallayıp ertesi gece bırakınca hepsi başa sarıyordu. Ağladığında hemen “al kucağa” yerine yatağında pışpış ve elini tutma ile sakinleştirip sonra elimi çekmeyi denedim, zamanla daha rahat uykuya geçti 🙂

Benim oğlumda “kendi kendine uyku” bir anda olmadı, biz daha çok uykuya geçişi aynı sıraya bağlayarak ilerledik. Her gece aynı kısa rutin (banyo değilse bile yüz silme, pijama, kısa bir ninni) yaptım; sonra yatağa uyanık ama sakin koyup ilk günler sadece elimi karnında tuttum. Zamanla elimi çekip odada sandalyede oturmaya, sonra kapıya yaklaşmaya geçtim; ağlama uzarsa kucağa alıp sakinleştirip tekrar yatağa koyuyordum. Doktorumuz “hedef ağlatmak değil, güvenli şekilde eşlik edip desteği azaltmak” demişti, bizde işe yaradı 🙂

Benim kızımda en çok işe yarayan şey, yatağa hep “uykulu ama tam uyumamış” halde koymak oldu; ilk başta 5-10 dakika mırıldanıp dönüp duruyordu ama zamanla kendi ritmini buldu. Odada kalıp sadece elimi sırtına koyarak sakinleştiriyordum, sonra el temasını da azaltıp sadece sesimle “buradayım” dedim. Doktorumuz, her ağlamayı “bırakmak” zorunda olmadığımızı, ama her seferinde kucağa almadan önce bir iki dakika nefes alıp beklemenin bile alışkanlığı değiştirebileceğini söylemişti. Bizde 2-3 haftada belirgin rahatlama oldu, tabii atak dönemlerinde yine kısa geri dönüşler yaşandı 🙂

Ben Ece, bizim evde dönüm noktası gece uyanmalarında hemen kucağa almamak oldu. Oğlum gözünü açınca önce 1-2 dakika bekleyip sadece elimi sırtına koyup yavaşça “şşş” yapıyordum; çoğu sefer tekrar dalıyordu. Bir de gündüz uykularını kaçırınca akşam aşırı yorulup daha çok destek arıyordu, uyku saatlerini çok az öne çekince kendi kendine dalması kolaylaştı 🙂 Doktorumuz da “hedef sıfır destek değil, her hafta biraz azaltmak” demişti, ben o mantıkla ilerledim.

Ben Derya, bizim evde en çok “uyku arkadaşını” sabitlemek işe yaradı; aynı ince battaniye (güvenli olacak şekilde) ve beyaz gürültüyle yatağa geçince kızımın kafası hemen “tamam uyku zamanı” diye bağlamaya başladı. İlk günler yanında oturup sadece nefesimi sakin tutuyordum, sonra sandalyeyi her gece biraz daha uzağa çektim. Ağlaması artınca hız kesip iki-üç gece aynı mesafede kaldım, böyle böyle kendi kendine dalmaya geçti 🙂

Ben Elif; bizim oğlanda en çok “uyku penceresini” yakalamak fark ettirdi. Uykusu iyice kaçınca kendi kendine dalma diye bir şey kalmıyordu, daha erken odaya alıp ışığı kısınca 10-15 dakikada sakinleşip uykuya kaymaya başladı. Doktorumuz da “aşırı yorgunluk gece daha çok uyanma yapabilir” demişti, bizde gerçekten öyle oldu 🙂