Bebeğim gelişim olarak geri mi kaldı?

Ben Derya, iki çocuk annesiyim. Oğlum 9. ayda hâlâ emeklemiyordu, çevredeki bebeklerle kıyaslayınca içim içimi yiyordu; sonra birden 11. ayda ayağa kalkıp yan yan yürümeye başladı. Doktorumuz “her bebeğin temposu ayrı, önemli olan kendi çizgisinde ilerlemesi” demişti, biz de evde bol bol yerde oyun ve serbest hareket alanı bıraktık. Zıplamalar, duraklamalar çok olabiliyor; bir dönem geri gidiyormuş gibi görünse bile çoğu zaman sadece başka bir beceriye odaklanıyorlar 🙂

Ben Elif, üç yaşında bir oğlan annesiyim. Bizde de “geri mi kaldı” paniği çok oldu; oğlum 8-9 ay civarı dönmeye bile pek hevesli değildi, sonra bir ay içinde hem döndü hem oturmaya başladı. Doktorumuz her bebeğin kendi ritmi olduğunu, asıl önemli olanın ay ay minicik de olsa ilerleme ve göz teması, seslere tepki gibi genel gelişim işaretleri olduğunu söylemişti. Ben kıyaslamayı bırakıp evde daha çok yerde serbest bırakınca (az eşya, bol zemin) hareketlenmesi hızlandı 🙂

Ben Zeynep, 2 yaşında bir kız annesiyim. Bizde de “acaba geride mi” stresi çok oldu; kızım uzun süre sadece oturup etrafı izlemeyi seviyordu, yeni hareketlere pek hevesli değildi. Doktorumuz her bebeğin hızının farklı olabileceğini, özellikle keyfi yerindeyse ve kilo-boy takibi yolundaysa çoğu zaman panik yapmamamız gerektiğini söylemişti. Ben kıyaslamayı bırakıp küçük küçük oyunlarla (yastık üstünden uzanma, yerde bol zaman gibi) destekleyince zamanla açıldı 🙂

Benim oğlum da bazı şeyleri “kitaplara göre” geç yaptı; özellikle 10. aya kadar seslere tepki veriyor ama çok az babıldıyordu, ben de paniklemiştim. Sonra bir dönem resmen açıldı, bir haftada hem daha çok ses çıkardı hem de çevresine daha meraklı oldu. Doktorumuz “gelişim düz bir çizgi değil, sıçramalarla gider” demişti; ben de kıyas yapmayı bırakınca daha rahat ettim. İçini ferahlatmak için rutin kontrollerde boy-kilo ve genel gelişim basamaklarını birlikte değerlendirmek iyi geliyor 🙂

Benim kızım 7-8 ay civarı ne emekleme niyeti vardı ne de oyuncaklara “hadi alayım” diye uzanıyordu, sadece kucağımda etrafı seyretmeyi seviyordu. Doktorumuz “her bebek kendi hızında, önemli olan küçük de olsa ilerleme görmemiz” demişti, o cümle beni çok rahatlattı. Biz evde baskı kurmadan bol yerde oyun, yüzüstü kısa kısa zaman ve konuşma/şarkı ile destekledik; 10. ayda birden hareketlenip peş peşe yeni şeyler çıktı 🙂 İçgüdün rahatsız ediyorsa bir kontrol randevusu almak da insanın içini ferahlatıyor.

Benim kızım 6-7 ay civarı hep “kucakta gezme” modundaydı, yere koyunca hemen mızırdanıyordu diye ben de gelişimi durdu sandım. Doktorumuz “her bebek kendi hızında, önemli olan küçük küçük ilerlemeler” demişti; biz de evde daha çok yüzüstü oyun ve çıngırakla uzanma gibi mini teşvikler yaptık. 9. ay gibi bir anda yuvarlanma-uzanma arttı, 10. ayda da yerden oyuncak toplama başladı, yani gecikiyor gibi görünen şeyler bazen birikip pat diye geliyor. Kıyas işi insanın içini kemiriyor ama bazen ortam, uyku, huysuzluk dönemi bile çok etkiliyor 🙂

Benim oğlum 1 yaşına yaklaşırken hâlâ “işaret etme” ve el sallama gibi şeyleri pek yapmıyordu, çevredeki bebeklere bakıp çok geriliyordum. Meğer çocuk biraz “kendi halinde”ymiş; biz evde daha çok yüz yüze oyun, şarkı-tekerleme ve birlikte kitap bakma ekleyince birkaç hafta içinde iletişimi bariz arttı. Doktorumuz da gelişimi tek bir beceriye bakarak değil; göz teması, sese tepki, merak, kilo-boy gidişi gibi bütününe bakın demişti. Eğer genel hali iyi ve çevreyle ilgiliyse çoğu zaman takvimler yanıltıcı olabiliyor, kendini yıpratma 🌿

Benim küçük oğlumda da bir dönem “hiç ilerlemiyor” hissi olmuştu; meğer çocuk yeni şey öğrenirken eskiyi bir süre bırakabiliyormuş. Bizde diş patlatma ve büyüme atağı zamanlarında daha huysuz olup oyunlara ilgisi azalmıştı, ben de gerileme sandım. Doktorumuz “tek beceriye takılmayın, genel tabloya bakın; göz teması, seslere dönme, merak gibi şeyler yolundaysa çoğu zaman süreç normal ilerler” demişti. Ben kıyas işini bırakınca gerçekten daha rahat ettim 🙂