Bebeğim sesimi duyunca sakinleşiyor

Bizim oğlan da yenidoğanken özellikle benim sesimi duyunca hemen gevşerdi, sanki “tamam annem burada” der gibi. Gece uyanınca ışık yakmadan usul usul konuşmak ya da mırıldanmak çok işe yaramıştı. Doktorumuz bunu bağ kurma ve tanıdık sese yönelme gibi düşünün demişti, zamanla babasının sesine de aynı tepkiyi vermeye başladı 🙂

Benim kızım da özellikle ilk aylarda kalabalıkta bile benim konuştuğumu duyunca yüzünü o tarafa çevirip daha düzenli nefes almaya başlardı. Doktorumuz “rahimde en çok annenin sesine alışıyorlar, o yüzden tanıdık gelince rahatlayabiliyor” demişti. Ben bazen şarkı söylemek yerine aynı ritimde kısa cümleler fısıldayınca daha çabuk sakinleşti, sanki o tonu tanıyınca gevşiyor gibiydi 🙂

Bizim evde de benzerini yaşadık; oğlum huysuzlanınca kucağa alıp hep aynı masalı fısıldardım, birkaç dakika içinde omuzları düşer, ellerini açardı. Sanırım sesin ritmi ve tanıdıklığı ona güven veriyordu, özellikle banyo sonrası gergin olduğunda çok işe yaradı. Zamanla ben sadece mutfakta konuşsam bile “orada” olduğumu anlayıp kendi kendine oyuna dönmeye başladı 🙂

Benim ikinci oğlumda bunu daha net gördüm; ağlarken yanına gidip sadece normal tonda “buradayım” diye konuşunca emmeyi bile daha sakin yakalıyordu. Doktorumuz, anne sesinin ritmi ve tanıdıklığının bebekte güven hissi oluşturabildiğini söylemişti, o yüzden ben de evde aynı sakin tonla ninni mırıldanırdım. Özellikle banyo sonrası ya da gaz sancısında sesimle toparlanması bize çok yardımcı oldu 🙂

Bizim minik de ilk zamanlar banyodan sonra çok gerilirdi; saçını kuruturken sadece konuşmam bile yüzündeki kasılmayı azaltıyordu. Bir süre sonra “şşş” yerine normal sohbet daha iyi geldi, sanki ritmi tanıyıp güveniyor gibiydi. Ben bunu, hamilelikten beri sese alışmalarına bağlıyorum; aynı tonda konuşunca ortamı daha çabuk “tanıdık” buluyorlar 😊

Bizde de aynıydı; kızım gaz sancısı tutunca kucağımda gezdirmekten çok, ben mırıldanıp normal normal konuşunca daha çabuk toparlardı. Hamileyken çok şarkı dinleyip eşlik ederdim, doğunca da aynı melodileri duyunca göz kapakları bile ağırlaşırdı. Bir de kalabalık ortamda benim sesim bir “işaret” gibi geliyordu, başını göğsüme yaslayıp ellerini daha az sıkardı 🙂