Bebeğim tek başına oynamıyor

Benim oğlum da bir dönem sürekli beni yanında istiyordu, tek başına oyuna dalmıyordu; özellikle 8-12 ay arası iyice arttı. Bizde işe yarayan şey, önce 5 dakika “yanında ama karışmadan” durup sonra yavaş yavaş uzaklaşmak oldu, süreyi gün gün uzattık. Çok oyuncak verince de dağılıyordu, iki-üç basit oyuncakla daha uzun oyalanıyordu. Zamanla kendi kendine oynamayı öğreniyor, biraz da mizacıyla ilgili gibi geliyor bana 🙂

Benim kızım da yalnız kalınca hemen sıkılıyordu, özellikle oyun sırasında göz temasını kaybedince huzursuzlanıyordu. Biz “yakın ama karışmayan” yöntemle ilerledik; ben mutfakta iş yaparken yanına sepetle 3-4 farklı dokulu oyuncak koyup arada sadece sesleniyordum. Bir de her gün aynı kısa rutini yaptık: 5 dakika beraber oyun, 2 dakika ben kenarda; süreyi yavaş yavaş uzatınca kendi kendine oyalanma biraz oturdu 🙂

Benim oğlum da bir süre “tek başıma durmam” modundaydı; yanına oturup kendi işimle uğraşınca daha sakinleşiyordu. Bizde sesli kitap, farklı dokulu kumaşlar ve kapaklı kutular (aç-kapa) en çok oyalayan şeyler oldu; uzun süre değil ama 3-5 dakika bile başlangıç için iyi gelmişti. Doktorumuz da bazı bebeklerin daha “yakın temas” ihtiyacı olduğunu, bunun zamanla oyun kurma becerisi oturdukça kolaylaştığını söylemişti 🙂

Benim minik de bir ara kendi kendine oyalanmayı hiç sevmiyordu, resmen “seyirci” istiyordu 😄 Bizde işe yarayan şey, çok basit bir sepet hazırlamak oldu: tahta kaşık, silikon fırça, boş mama kabı gibi güvenli günlük eşyalarla 10 dakika “keşif” yapıyordu. Bir de oyunu ben başlatıp (1-2 dakika) sonra yavaşça geri çekilince daha uzun kalabildi; aniden bırakınca hemen bırakıyordu. Zamanla kendi kendine oynama süresi minik minik uzadı, ben bunu oldukça normal bir dönem gibi yaşadım.

Bizde de ben mutfağa geçince kıyamet kopuyordu, sanki “oyun” değil “birlikte olma” ihtiyacıydı. Doktorumuz bunun bazı bebeklerde mizaçla çok ilişkili olabileceğini söylemişti; özellikle ayrılık kaygısı dönemlerinde daha belirginleşebiliyormuş. Benim işime yarayan, oyun alanını hep aynı köşede kurup önce 2-3 dakika yanına çömelip sonra yavaşça uzaklaşmak ve geri dönünce abartmadan “buradayım” demek oldu. Bir de tek seferde çok oyuncak yerine 2-3 parça koyunca daha uzun oyalanmaya başladı 🙂

Benim ikinci oğlum da tek başına oyuna pek dalmıyordu, özellikle gün içinde benimle temas kurmak istiyordu; ben bunu “ilgi değil güven” diye yorumladım. Bizde en çok işe yarayan şey, aynı odada yere bir oyun alanı kurup ben de yakında çamaşır katlama gibi sakin bir şey yaparken ara ara “buradayım” demek oldu. Bir de 5 dakika tek başına oyalanabildiyse hemen uzatmaya çalışmadım, gün gün kendi süresi arttı. Zamanla rutin oturunca (uyku-tokluk) tek başına oyunu da biraz daha kabul etmeye başladı 🙂