Bebeğim yabancılardan çok korkuyor

Bizim oğlan da 8-10 ay civarı yabancı görünce resmen bana yapışıyordu, özellikle biri hemen kucağa almak isteyince daha çok geriliyordu. Doktorumuz bunun bu dönemde sık görülen “yabancı kaygısı” olabileceğini, zamanla azalacağını söylemişti. Biz misafir gelince önce benim kucağımda uzaktan izlettik, zorlamadık; birkaç hafta içinde daha rahatladı 🙂

Benim kızımda da 7. aydan sonra “yabancı alarmı” başladı, hatta ses tonunu bile yabancı bulursa ağlayabiliyordu. Bizde işe yarayan şey, yeni biri geldiğinde önce kucağımda durup uzaktan izletmekti; kimse hemen yaklaşmayınca birkaç dakika içinde kendi kendine yumuşuyordu. Bir de kalabalık ortamlarda yorulunca korkusu artıyordu, uykusuzken özellikle. Zamanla ve aynı yüzleri sık gördükçe belirgin şekilde azaldı 🙂

Benim oğlumda da 9. ay civarı iyice belirginleşti, dedesini bile bir süre uzaktan “yabancı” gibi süzüp sonra alışıyordu. Biz misafir geldiğinde ilk 10-15 dakika hiç kimsenin göz teması kurmamasını, sadece benim kucağımdayken ortamı izlemesini sağladık; zamanla kendi kendine açıldı. Bir de evde kalabalık ve yüksek ses olunca daha çok geriliyordu, sakin köşede durunca rahatlıyordu 🙂

Bizde bu durum 6. ayın sonuna doğru başladı, kızım kalabalıkta hemen yüzünü omzuma gömüyordu. Ben “zorla sevdirme” işini bıraktım; gelen kişi önce uzaktan konuştu, ben de kucağımda tutup biraz zaman tanıdım, böyle daha az ağladı. Doktorumuz bunun bağlanmayla ilgili bir dönem olabildiğini, özellikle uykusuz ya da açken daha belirginleşebileceğini söylemişti. Zamanla, aynı yüzleri birkaç kez görünce kendiliğinden yumuşadı 🙂

Benim kızım da 10. ayda birden “yabancı tehlike” moduna girdi, en çok da göz teması kurup üstüne eğilenlerden ürküyordu. Bizde işe yarayan şey, önce benim kucağımda güvenli mesafeden bakmasına izin vermek ve yeni gelenin onunla hemen konuşmamasıydı; ortam sakinleşince kendiliğinden açılıyordu. Bir de evde fotoğraf/video ile sık gördüğü akrabalara karşı daha hızlı ısınıyordu, canlı görünce “tanıdık” geliyordu 🙂

Benim minik de 11. ayda yabancılara karşı iyice hassaslaştı; özellikle yeni bir ortamda biri hızlı yaklaşıp elini uzatınca hemen ağlama geliyordu. Biz “önce uzaktan alışma” yaptık: gelen kişi önce oturup sakin sakin konuştu, ben de bebeği kucağımda tutup sadece izlettim, sonra kendiliğinden yumuşadı. Bir de kalabalık günlerde uykusuzsa çok daha tepkisel oluyordu, dinlenmişken daha rahat geçti. Zamanla ve tanıdık rutinler oturdukça belirgin şekilde azaldı 🙂

Bizim evde bu dönem 12. ayda pik yaptı; uzaktan “merhaba” diyen biri bile yaklaşınca oğlum hemen bacaklarıma sarılıyordu. Ben kimseye kucağa vermeyip önce yan yana oturtup oyuncağını uzattım, o da kontrolün kendisinde olduğunu hissedince 5-10 dakika içinde yumuşuyordu. Doktorumuz bunun bağlanmanın güçlendiği dönemlerde daha belirgin olabildiğini, zorlamayınca zamanla azaldığını söylemişti 🙂

Benim oğlumda bu korku 14. ayda iyice arttı; özellikle ev dışında biri aniden seslenince donup kalıyordu. Biz “ısındırma”yı oyun gibi yaptık, önce ben kucağımda sakin kalıp uzaktan bakmasına izin verdim, sonra kişi aynı hizada çömelip sadece el salladı. Bir de günün uykusuz/susuz olduğu saatlerde daha hassas oluyordu, dinçken çok daha rahat tolere ediyordu 🙂