Bebeğimi kucağıma alınca hemen sakinleşiyor

Bizde de aynısı olmuştu, özellikle ilk 3 ay “kucak = güven” gibiydi. Oğlum yere koyunca hemen huysuzlanıyordu, kanguru/şal bana çok yardımcı olmuştu; hem kucağımdaymış gibi hissedip sakin kalıyordu hem ben işimi yapabiliyordum 🙂 Bir de yatırmadan önce kucağımda biraz uykuya yaklaşmasını bekleyip yavaşça, poposunu ve sırtını aynı anda destekleyerek bırakınca daha az irkiliyordu. Zamanla büyüdükçe kendi kendine oyalanma süresi uzadı, şu an o günleri özlüyorum bile.

Aynı dönemi biz de yaşadık; benim kızım kucağımda kalp atışımı duyunca resmen “tamam buradayım” moduna geçiyordu, yere inince de hemen huzursuzlanıyordu. Bizde işe yarayan şey, yere koymadan önce birkaç dakika kucağımda sakinleştirip sonra yavaşça yan yatırır gibi, elim sırtında kalacak şekilde geçiş yapmak oldu. Bir de kendi kokum sinmiş ince bir müslini yakınına koyunca biraz daha uzun idare etti (tabii yüzünü kapatmadan). Zamanla kendi kendine daha uzun süre oyalanmayı öğrendi, şu an bakınca çok normal bir bağlanma dönemiymiş 🙂

Benim oğlum da o dönemde kucağa gelince anında gevşiyordu, yere koyduğum an sanki boşluğa düşmüş gibi irkiliyordu. Bizde “kademeli bırakma” işe yaramıştı; önce kucağımda uyutıp sonra yatağa koyunca bir süre elim sırtında duruyordu, kendi kokumu hissedince daha az ağlıyordu. Bir de gündüzleri kısa kısa oyun halısında yanında oturup alıştıra alıştıra süreyi uzatmıştım, hemen beklememek rahatlatıyor. Zamanla kendiliğinden azaldı, şimdi düşününce o miniklerin yakınlık ihtiyacı gerçekten çok yoğun oluyormuş 🙂

Benim kızım da yenidoğanken özellikle akşamüstleri kucağımda susup beşiğe geçince hemen mızıldanıyordu; meğer temas ve sıcaklık onu baya rahatlatıyormuş. Biz “ısısını ve kokuyu taşısın” diye beşiğine kısa süreli benim tişörtümü (boğulma riski olmayacak şekilde uzakta) koyup, önce yanına elimi bırakıp sonra yavaşça çekiyordum; geçişi daha yumuşak oldu 🙂 Bir de yere koymadan önce 5-10 dakika derin uykuya geçtiğini anlayınca bırakmak bizde çok fark ettirdi. Doktorumuz da “alışkanlık değil, bu dönemlerde yakınlık ihtiyacı” demişti, zamanla azaldı.

Bizim evde de ilk aylarda “kucağın büyüsü” vardı; kızım yerdeyken sanki ortam fazla büyük ve sessiz geliyordu, kucağa alınca hemen toparlıyordu. Ben yere koyarken altına kendi tişörtümden birini serip (kokum kalsın diye) ve elimi bir süre göğsünde tutup sonra yavaşça çekince daha az ağlamıştı. Bir de hafif sallanma ve beyaz gürültü benzer etki yapmıştı, kucaktaki ritmi taklit edince rahatlıyordu 🙂

Benim ikizlerden biri ilk zamanlar tam “kucak kolik” gibiydi; yere koyunca sanki soğuk ve yalnız kalmış gibi hemen ses veriyordu. Bizde işe yarayan şey, yere koymadan önce battaniyeyi hafif ısıtmak ve kucağımda biraz sallayıp sonra aynı ritmi yanında elimi üstünde tutarak sürdürmek oldu. Bir de gün içinde kısa kısa yere alıştırınca (2-3 dakika bile) zamanla toleransı arttı, çok normal bir dönem gibi geldi bana 🙂