Bebeğimle aramda bağ yokmuş gibi hissediyorum, yalnız mıyım?

Benim oğlum doğduğunda herkes “anında aşık oldun mu” diye soruyordu ama ben ilk haftalar daha çok robot gibi, sadece yapılacaklar listesiyle yaşıyordum. Bağ hissi bende yavaş yavaş geldi; özellikle ten tene temas, kokusunu içime çekmek ve birlikte sakin zaman geçirmek çok fark ettirdi. Doktorumuz da “bazı annelerde bağ hemen değil, güven ve rutin oturdukça oluşur” demişti, bunu duyunca çok rahatlamıştım. Yalnız değilsin, bu his utanç verici değil, doğum sonrası dönemin karması içinde gayet insani 🙂

Ben de lohusalığın ilk zamanlarında bebeğime bakarken sevgi değil daha çok “sorumluluk” hissediyordum; sanki yanımdaki minicik bir yabancı gibiydi. Bizde bağ, emzirirken kokusunu içime çeke çeke, gece uykusuz kalıp yine de sabah yüzüme bakınca yumuşaya yumuşaya geldi. Doktorumuz da hormonlar, uykusuzluk ve doğumun ağırlığı yüzünden bunun bazen gecikebildiğini söylemişti. Zamanla “anne refleksi” değil, küçük küçük anlar birikince gerçek yakınlık oluştu bende 🙂

Benim kızımda da ilk aylar “bağ” diye tarif edilen o sıcaklık hemen gelmedi; daha çok bakım, bez, emzirme döngüsü içinde otomatik pilot gibiydim. Zamanla ten teması, birlikte uyuklamalar ve bana bakıp gülümsediği ilk anlar içimi yumuşattı, sanki bağ sonradan örüldü. Bir de uykusuzluk ve hormonlar insanın duygularını epey köreltebiliyor, ben kendime biraz daha nazik davranınca rahatlamıştım 🙂

Benim ikinci bebeğimde bağ konusu daha da gecikti; ilk günler “iyi bakıyor muyum” kaygısı sevgiyi bastırmıştı. Doktorumuz bunun lohusalıkta çok olabildiğini, bağın bazen emzirme ya da ten tene anlarda değil, rutin oturunca yavaş yavaş geldiğini söylemişti. Ben küçük ritüeller yaptım: her gün aynı saatte 5 dakika sadece koklayıp sarılmak, telefonsuz göz teması gibi; zamanla içimdeki o “yabancılık” hissi azaldı 🙂

Benim oğlum prematüre doğmuştu ve kuvöz süreci yüzünden ilk zamanlar “bu benim bebeğim” hissi oturmamıştı, sanki misafir çocuk gibiydi. Ten tene temas, kokusunu içime çekmek ve her gün aynı minik ritüeller (banyo sonrası masaj gibi) zamanla içimde bir şeyleri yumuşattı. Bende bağ bir anda değil, damla damla geldi; kendime “şu an böyle hissetmem kötü anne olduğum anlamına gelmiyor” diye hatırlatmak çok iyi gelmişti 🙂

Benim oğlumda bağ hissi ilk başta çok dalgalıydı; özellikle geceleri ağladığında içimden “ben bu işi beceremiyorum” diye geçirip uzaklaşmış gibi oluyordum. Bize iyi gelen şey, her gün 10-15 dakika sadece kucağımda sallamak ya da birlikte uzanıp nefesini dinlemek oldu; o “zorunlu bakım” hali biraz yumuşadı. Bir de kendime “şu an sevmiyor değilim, sadece çok yorgunum” demeyi öğrendim, suçluluk azalınca yakınlık da arttı 🙂