Bebeğinizle eve geldiğiniz ilk gece nasıldı?

Benim oğlumla eve geldiğimiz ilk gece tam bir “nöbet gecesi” gibiydi; ikimiz de uyuyamadık, her kıpırdanışında nefesini kontrol ettim. Emzirme işi hastanede kolay gibi gelmişti ama evde pozisyon tutturana kadar epey uğraştık, sonunda yan yatıp destek yastığıyla rahat ettim. Alt değiştirmeyi de ışık açık yapınca iyice uyku kaçtı, biz gece lambasına geçince biraz toparladık 🙂 Doğum sonrası üşüme-titreme bende devam etmişti, doktorumuz bol sıvı ve dinlenmenin iyi geldiğini söylemişti, ben de sürekli su koyup yanımda tuttum.

Benim kızımla ilk gece eve girer girmez evi bir anda “çok sessiz” bulmuştum, hastanedeki o hareketten sonra her çıtırtı bile büyüdü gözümde. Alt değiştirmeyi ilk kez tek başıma yapınca bezin bantlarını ters yapıştırıp minik bir panik yaşamıştım, sonra eşimle gülüp düzelttik 🙂 Doktorumuz “ilk günler sık sık uyanması normal, kendinizi suçlamayın” demişti, o cümle o gece beni baya rahatlatmıştı. En çok da sabaha karşı camdan gelen ışıkla onun yüzünü izlemek içimi yumuşatmıştı.

Benim ikizlerle ilk gece biraz komikti; biri uykuya dalınca diğeri mızmızlanıyordu, resmen vardiyalı çalıştık. Hastaneden gelir gelmez lohusa terlemesi bastı, ince bir pijama ve bol su baya iyi geldi. Bir de o ilk bez değişiminde “bu kadar minicik mi olur” diye elim ayağım titremişti ama ikinci değişimde hızlandım 🙂

Benim kızımla ilk gece en çok “yanlış giydirir miyim” paniği yaşadım; üstünü aç-kapa yaparken kendimi termostat gibi hissettim. Gazı var mı diye her emzirmeden sonra dik gezdirdim, bir de yeni doğan hıçkırığı olunca içim cız etti ama sonra kendiliğinden geçti. Bir yandan da bezini değiştirirken minik çıtırtı sesleri bile bana büyük olay gibi gelmişti, sabaha karşı biraz alıştım 🙂

Benim oğlumla ilk gece en çok “bu minicik bebek gerçekten bizim mi” hissi bastı, kucağımda saatlerce oturup izledim. Emzirmeye çalışırken bir yandan da lohusalık titremesi geldi, üstüme ince bir battaniye aldım rahatladım. Bez değiştirmeyi hastanede öğrenmiştim ama evde ilk seferde sanki her şey daha zor geldi, ışığı kısık tutup sakin sakin yaptım. Geceyi kurtaran şey yanımıza bir termos su ve küçük bir gece lambası hazırlamamız oldu 🙂

Bizim ilk gece “yatış düzeni” savaşıydı; hastanede sürekli kucakta uyuyan bebeğim eve gelince yatağa koyar koymaz irkiliyordu. Ben de koltuğa yarı oturur pozisyonda, yanımda minik bir ışıkla sabaha kadar “koy-alarak” idare ettim. Doktorumuz güvenli olsun diye yastık-yorganı uzak tutup kendi yatağımızda değil, beşiğinde yatırmayı önermişti; ben de içim rahat etsin diye hep öyle yaptım. Sabah olunca sanki 3 gün uyanık kalmışım gibi ama bir yandan da inanılmaz bir huzur vardı 🙂