Bebek beslenmesinde tuz ve şeker konusu

Ben oğlumu ek gıdaya geçirdiğimiz ilk yıl hiç tuz-şeker eklemeden götürdüm; tadı sebzenin, yoğurdun kendi haliyle tanısın istedim. Doktorumuz “ilk 1 yaşta şekerli şeyleri mümkün olduğunca erteleyin, tuzu da çok az tutun” demişti; biz de ev yemeklerinden ayırıp baharatı (kimyon, nane gibi) daha çok kullandık. Tatlı ihtiyacı olunca meyveyi püre yapıp yoğurda kattım, kek/puding işine girmedim, böylece damak alışkanlığı daha sakin oldu 🙂. Dışarıda verilenlerde de etiket okuma alışkanlığı edindim; “gizli şeker/tuz” en çok hazır gıdalarda karşımıza çıktı.

Benim kızım ek gıdaya geçince “tatsız yemiyor” diye korkmuştum ama bir süre sonra sebzenin kendi tadına alıştı. Evde şeker yerine meyveyi püre yapıp yoğurda karıştırıyordum; kurabiye gibi şeyler yapacaksam da tarçınla aroma veriyordum. Tuz konusunda da kendi yemeğimizden ayırıp pişiriyordum, sonra biz tabağımızda tuzlayınca pratikleşti; dışarıda hazır ürünlerdeki gizli tuza özellikle dikkat etmiştim 🙂

Benim oğlumda tuz işini tamamen “gizli tuzlar” üzerinden fark ettim; peynir, zeytin, hazır ekmek bile miniklere fazla gelebiliyor. Evde yemek pişirirken onun porsiyonunu ayırıp sonra bizimkine tuz eklemek pratik oldu. Şeker konusunda da bisküvi/pekmezli karışımlar yerine tarçınla elma-armut gibi meyveleri kullanınca tatlı ihtiyacı zaten azaldı 🙂

Ben ikinci çocuğumda en çok “paketli masum atıştırmalıklar”a dikkat etmeyi öğrendim; bebek bisküvisi, meyveli yoğurt, kahvaltılık gevrek gibi ürünlerde şeker/tuz gizli çıkabiliyor. Biz evde yoğurdu sade verip içine muz ya da rendelenmiş elma ekleyince tatlı ihtiyacı zaten karşılanmış gibi oldu. Tuz konusunda da yemeği pişirirken hiç eklemeyip kendi tabağımıza alırken ayrı tuzlamak pratik oluyor. Doktorumuz “ne kadar geç alışırsa o kadar iyi” demişti, ben de bunu rehber aldım 🙂

Benim küçükte tuz-şeker meselesini en çok “aile sofraları”nda zorlandık; herkesin yemeğinden tadınca bir anda tuzlu-şekerli şeylere yöneliyor. Biz çözümü şöyle bulduk: onun porsiyonunu baştan ayırıp baharatı (kimyon, nane gibi) çok hafif kullanarak lezzet kattık, tuz ihtiyacını da ara ara tuzsuz lor/yoğurtla dengeledik. Tatlı isteği olunca da ev yapımı yoğurdun içine muz ezip tarçını minicik serpmek bizi kurtardı 🙂

Benim kızımda tuz-şeker konusunda en çok “damak alışkanlığı” kısmı işe yaradı; ilk zamanlar yoğurdu sade verip sonra içine tarçın, biraz muz ya da rendelenmiş elma ekleyince tatlı ihtiyacı kendiliğinden dengelendi. Tuz yerine de yemeklere kimyon, nane, dereotu gibi hafif baharatlarla aroma kattım, daha iştahlı oldu. Biz dışarıda yedireceksek de çorba/ev yoğurdu gibi en risksiz seçeneklere yönelip ekmek, peynir ve zeytini mümkün olduğunca sınırladık 🙂