"Ben bunu başardım" dediğim gün

Benim “Ben bunu başardım” dediğim gün, kızımı ilk kez tek başıma uykuya geçirebildiğim gündü. Aylarca pusetle gezdirip uyutmuştum, o gün sadece rutinimizi yaptım; loş ışık, kısa bir masal, biraz sırt sıvazlama… 20 dakikada kendi yatağında mışıl mışıl uyudu, ben de kapının önünde sessizce sevinçten ağladım 🙂 O gece kendime “tamam, annelikte de kas yapılıyormuş” dedim.

Benim “Ben bunu başardım” dediğim gün, oğlumu ilk kez dışarıda tek başıma alt değiştirmeyi paniklemeden hallettiğim gündü. Parkta bankta rüzgâr eserken çantadan ıslak mendil, yedek zıbın, krem derken her şey tam zamanında elime geldi; üstüne bir de üstünü kirletmeden kapattım. Eve dönerken “tamam” dedim, ben artık gerçekten anneliği yönetebiliyorum 🙂

Benim “ben bunu başardım” dediğim gün, kızımı ilk kez ateşli bir geceden sonra sakin kalıp sabaha kadar idare edebildiğim gündü. Termometre, ılık duş, hafif kıyafet derken panik yerine plan yaptım; eşim uyurken ben nöbet tuttum resmen. Doktorumuz “sen önce sakin kal, çocuk onu hissediyor” demişti, o cümle o gece aklımda çınladı. Sabah gülümseyince içimden “tamam, yapabiliyorum” dedim 🙂

Benim “ben bunu başardım” dediğim gün, kızım 18 aylıkken markette ortalığı inletip kendini yere atmıştı ve ben ilk kez utanıp apar topar kaçmak yerine sakin kalabildim. Doktorumuzun önerdiği gibi diz çöküp göz hizasına indim, kısa kısa “Seni anlıyorum, eve gidince konuşacağız” deyip sınırımı korudum. Eve gelince de sarılıp duygusunu konuşturduk, o gün kendimi gerçekten büyümüş hissettim 🙂

Benim “ben bunu başardım” dediğim gün, 7. ayda ek gıdaya geçerken mutfak savaş alanı olmadan ilk kez bir öğünü sakin sakin tamamladığımız gündü. Kızım kaşığı her seferinde kapıp saçına gözüne sürüyordu; ben de “temiz olsun” diye gerilip duruyordum ama o gün önlüğü serip rahat bıraktım, sadece yanında su ve bezle idare ettim. Doktorumuz “biraz da keşfetsin, bu da öğrenmenin parçası” demişti; o cümle o gün resmen oturdu 😊

Benim “ben bunu başardım” dediğim gün, lohusalığın o karmakarışık günlerinde ilk kez evden çıkıp tek başıma bebeğimle sağlık ocağına gidip aşısını yaptırıp geri dönebildiğim gündü. Çantada yedek zıbın, bez, ıslak mendil derken her şey gözümde büyüyordu ama yolda ağlayınca sakin kalıp emzirip devam ettim. Eve dönünce “tamam” dedim, artık ben de anneliğin direksiyonuna biraz geçtim 🙂