Beni anneliğe en çok zorlayan süreç

Benim için en zor dönem lohusalığın ilk 6 haftasıydı; uykusuzlukla bir yandan hormonlar birbirine girince en küçük şeyde bile ağlayasım geliyordu. Kızım gazlı bir bebekti, akşam 8’den sonra saatlerce kucakta gezdirirdik; “kol alışır” diyenlere rağmen o dönem kucağın en güvenli yer olduğunu anladım. Doktorumuz “sen de dinlenmeden bebek rahat etmez” demişti, ben de ev işini minimuma indirip destek istemeyi öğrendim. Şimdi dönüp bakınca en çok kendime yüklenmemin zorladığını görüyorum, gerekirse bir uzmana ya da doktorunuza danışmak da çok iyi geliyor 🙂

Benim için en zorlayan süreç emzirmenin ilk günleriydi; meme ucu çatlağı ve “süt yetmiyor mu” paniğiyle resmen kendimi suçladım. Bizde çözüm, hem ebe/hem doktor kontrolünde doğru tutuşu oturtmak ve gerekirse kısa süreli sağarak dinlendirmek oldu, birkaç gün içinde ciddi rahatlama geldi. O dönemde “mükemmel anne” olmaya çalışmayı bırakıp küçük hedeflere odaklanınca psikolojim de toparlandı 🙂

Benim oğlumda beni en çok zorlayan dönem 8-10. ay civarı başlayan ayrılık kaygısıydı; tuvalete bile gitsem ağlayıp kapıya yapışıyordu. Gün içinde sürekli kucakta olma isteği olunca evin en basit işini bile bölük pörçük yapıyordum, kendime “nefes” kalmıyordu. Bizde işe yarayan şey, kısa kısa uzaklaşıp geri dönerek güven vermek ve vedaları uzatmamak oldu; zamanla yumuşadı 🙂

Benim için en zor dönem kızımın 2 yaş civarı “hayır”larının patladığı zamanlardı; giyinmek, banyo, parka çıkmak her şey pazarlığa dönüyordu. Ben başta inatlaştıkça daha da uzuyordu, sonra doktorumuz “rutin ve iki seçenek sunmak” demişti, “kırmızı tişört mü mavi mi” gibi; biraz nefes aldırdı. Bir de o dönem kendime çok yüklenmişim, şimdi bakınca sakin kalamadığım günler için kendime daha anlayışlı olmayı öğrenmişim 🙂

Beni en çok zorlayan dönem, oğlumun gece uyanmalarının 1 yaşından sonra da sürmesi oldu; sanki hiç deliksiz uyku diye bir şey yoktu. Gündüz iyi idare ediyordum ama geceler uzadıkça sabrım gerçekten inceldi, kendimi sürekli “bugün daha sakin olacağım” diye telkin ederken buluyordum. Bizde işe yarayan şey, akşam rutinini çok sade tutmak ve gece uyanınca ışık açmadan, konuşmadan kısa kısa sakinleştirmekti; zamanla biraz oturdu 😌

Beni en çok zorlayan süreç ek gıdaya geçişte “yemiyor” stresi oldu; her kaşıkta gözüm tartıya kayıyordu. Benim kızım pütür görünce öğürür, ben de panikleyip her şeyi püreye çevirirdim, sonra daha da seçici oldu. Doktorumuz “bir öğün kötü geçti diye gün bozulmuyor, ısrarı azaltıp düzeni koruyun” demişti; ben de sofrayı kısa tutup kendi kendine denemesine izin verince yavaş yavaş toparladı 🙂

Benim için en zor süreç, kızımın ilk ateşli hastalığıydı; 38’i görünce elim ayağım boşalmıştı, gece başında nöbet tutar gibi bekledim. Doktorumuz panik yerine genel durumuna bakmamı söylemişti; keyfi yerinde mi, sıvı alıyor mu, nefesi nasıl gibi. O gün anladım ki annelikte en yoran şey bazen “bilmemek” ve her ihtimali kafada büyütmek oluyor 🙂