Beslenme alışkanlıkları kaç yaşında oturur?

Benim oğlumda “düzen” 3 yaş civarı belirginleşti, ondan önce bir gün çok iştahlı bir gün neredeyse hiç yemiyordu. Bizde en çok işe yarayan şey saatleri sabitlemek ve ara öğünleri abartmamak oldu; masaya oturunca ne varsa ondan seçmesine izin verdim. Doktorumuz “4-5 yaşa kadar seçicilik dalgalanabilir” demişti, ben de baskıyı azaltınca iştahı daha dengeli hale geldi 🙂

Benim kızımda “oturma” dediğim şey 4 yaşa doğru oldu; 2-3 yaş arası tam bir seçicilik dönemi yaşadık, makarna-yoğurt dışına pek yanaşmıyordu. Bizde işe yarayan, tabağı çeşit çeşit doldurmak yerine küçük porsiyonla sunup aynı besini farklı şekillerde tekrar karşısına çıkarmak oldu. Bir de ailece aynı masada aynı yemeği yiyince (zorlamadan) zamanla daha meraklı ve düzenli yemeye başladı 😊

Benim oğlanın beslenmesi 2,5 yaşında tam bir “bugün bunu severim yarın nefret ederim” dönemiydi, 3,5’ten sonra biraz daha öngörülebilir hale geldi. Bizde “alışkanlık” dediğim şey, aynı masaya oturup aynı rutinle yemek yemeyi kabullenmesiyle oturdu; yoksa menü hâlâ dönem dönem değişiyor. Doktorumuz “iştah dalgalanması bu yaşlarda normal, baskı yapmayın” demişti, ben de porsiyonu küçültüp çeşit sunmaya odaklandım. Tatlıyı ödül yapmayınca ve atıştırmayı sınırlayınca düzen kendiliğinden toparlandı 🙂

Benim kızımda asıl kırılma 5 yaşa doğru oldu; 2-4 yaş arası “iki lokma alıp kalkma” ve tek tük favorilere takılma çoktu. Biz evde tabak savaşına girmeyip sofrayı rutin tuttuk, yeni yiyeceği de küçücük porsiyonla yanına ekledik, bazen 10. denemede kabul etti. Doktorumuz “iştah dönem dönem dalgalanır, büyüme hızına göre değişir” demişti, o cümle beni baya rahatlatmıştı. Bizde alışkanlık oturdu derken bile ara ara gerilemeler oluyor, normalmiş gibi akışa bırakınca daha kolay geçti 🙂

Benim iki çocuğumda da asıl rayına oturma ilkokul öncesi gibi oldu; 4-6 yaş arasında hem porsiyon hem de öğün düzeni daha tahmin edilebilir hale geldi. 18 ay-3 yaş arası bizde “bir gün bayılıp ertesi gün ağzına sürmeme” çok yoğundu, doktorumuz bunu dönemsel seçicilik diye anlatmıştı. Ben tabağa az koyup bitirince ekleme yapınca daha az gerildik, bir de her öğünde mutlaka “güvenli” bir şey (yoğurt gibi) bulundurmak işe yaradı 🙂

Benim ufaklıkta (şimdi 3,5 yaş) düzen dediğim şey 3’ten sonra yavaş yavaş oturdu ama “alışkanlık” kısmı hâlâ dalgalı; bir hafta sebze severken sonraki hafta burun kıvırabiliyor. Bizde işe yarayan, her gün aynı saatlerde masaya oturmak ve tabağa minicik porsiyon koyup bitirse de bitirmese de olayı büyütmemek oldu. Doktorumuz da “iştah haftalık bile değişir, önemli olan toplamda çeşit ve rutini korumak” demişti. Tatlıyı ödül yapmadık, onun etkisini de bayağı gördük 🙂

Benim oğlumda asıl fark 2 yaşından sonra “rutine alışma” ile geldi ama gerçek anlamda damak genişlemesi 6 yaşa yaklaşırken oldu. Doktorumuz “her gün aynı saatlerde oturup aileyle yemek yemesi, miktardan daha değerli” demişti; biz de tabağı küçültüp seçme şansını azaltınca daha az naz yaptı. Bir de 7-10 kez deneme kuralını uyguladım, brokoliyi 10. seferde “fena değil” diye yedi 🙂

Benim kızımda işin “oturması” yaşla değil, bizim tutarlılıkla oldu; 18 aydan sonra aynı saatlerde sofraya oturtup 20 dakika kuralı koyunca yavaş yavaş düzene girdi. 2 yaş civarı seçicilik patladı, ama 3 yaşına doğru “her gün az da olsa tadına bakma” alışkanlığı yerleşti. Doktorumuz “iştah değil rutin yönetilir” demişti, ben de menüyü ben seçtim, miktarı ona bıraktım; gerilim azalınca yemeği daha sakin kabul etti 🙂