BLW de boğulma korkusu yaşayan var mı?

Ben de BLW’ye başlarken resmen elim ayağım titriyordu, ilk haftalar her lokmada “ya boğulursa” diye panik oldum. Bizde en çok içimi rahatlatan şey bebeği hep dik oturtmak, asla yalnız bırakmamak ve ilk zamanlar yumuşak-iri parmak şeklinde gıdalarla ilerlemek oldu; gag refleksi çok oluyor ama boğulma gibi değil, bunu görünce biraz sakinleşmiştim. Bir de ben evde boğulma/ilk yardım videolarını izleyip ne yapacağımı kafamda netleştirince kontrol hissi geldi 🙂

Ben ikinci çocuğumda BLW denedim, ilk günler sandalyenin dibinde nöbet tutar gibiydim 🙈 İçimi en çok rahatlatan şey, öğün saatlerini “ben de tok ve sakinken” seçmek oldu; yorgunken daha çok panikliyormuşum. Bir de uzun, ezilebilir parça gıdalarla (avokado dilimi, iyi pişmiş brokoli gibi) başlayınca bebeğin ağzında kontrolü daha belirgin oluyordu, ben de daha az geriliyordum. Öğün boyunca dik oturuşu ve küçük lokmaları takip etmek bana güven verdi, zamanla o öğürme seslerinin boğulma olmadığını ayırt etmeye başladım.

Benim oğlumda ilk zamanlar öğürme ile tıkanmayı hep karıştırıyordum, o yüzden her ses çıkardığında yüreğim ağzıma geliyordu. Sonra doktorumuz “öğürme çoğu zaman öğrenme süreci, panik yapınca bebek de geriliyor” demişti; ben de sakin kalmaya odaklandım ve telefonu, TV’yi kapatıp sadece onu izledim. Yumuşak ama elde tutulacak büyük parçalarla başladık (muzun yarısı gibi) ve yanımda hep su değil, ıslak mendil-önlük gibi “düzen” şeyleri bulundurup kafamı topladım. Bir de ilk aid eğitim videosu izlemek beni çok rahatlattı, sanki kontrol bende gibi hissettirdi 🙂

Ben Elif, iki çocuk annesiyim; BLW’ye başlarken boğulma korkusu bende de zirvedeydi. Biz ilk haftalar sadece çok yumuşak, iki parmakla ezilen gıdalarla gittik (avokado, iyi pişmiş brokoli, olgun muz gibi) ve lokmaları uzun şerit şeklinde hazırlayınca içim daha rahat etti. Bir de sandalyenin oturuşunu iyice dik ayarlayıp, ağzı doluyken su vermemeye dikkat edince ortam daha sakinleşti 🙂 En çok güven veren şey de eşimle beraber temel ilk yardım videosu izleyip “ne yapacağımızı” kafamda netleştirmek oldu.

Ben Derya, benim kızım BLW’de ilk günlerde brokoli sapını ağzının arkasına kaçırınca ben de paniklemiştim ama aslında öğürüp geri çıkardı. Beni en çok rahatlatan şey, evde bir akşam bebek ilk yardım videosu izleyip eşimle “ne yapardık” diye prova etmek oldu; panik azalınca daha sakin izleyebildim. Bir de yüksek sandalyede hep dik oturuş ve masada dikkat dağıtacak oyuncak olmaması bizde fark ettirdi 🙂

Ben Zeynep, benim oğlum BLW’ye geçince en çok içimi rahatlatan şey evde “güvenli ortam” kurmak oldu: dik oturuş, ayağı dayalı mama sandalyesi ve yemek sırasında asla yalnız bırakmamak. İlk başta daha kolay kavranan koca parçalar (muzun yarısı gibi) verdim, ufak tanelilerden biraz uzak durdum; küçük parçalar beni daha çok geriyordu. Bir de ilk yardım videosu izleyip temel adımları öğrenince panik seviyem baya azaldı, çünkü ne yapacağımı bilmek iyi geldi 🙂