BLW için hangi gıdalarla başlamak daha güvenli?

Ben BLW’ye en risksiz diye yumuşacık pişmiş sebzelerle başladım; avokado, buharda brokoli, iyi pişmiş kabak ve tatlı patates bizim için çok rahat oldu. Kızım ilk günlerde en iyi “ezilince dağılan” dokuyu tolere etmişti, çubuk şeklinde tutabileceği kalınlıkta verince daha az zorlandı. Doktorumuz “üzüm, fındık gibi yuvarlak-sert şeyleri ve elmayı çiğ vermeyin” diye uyarmıştı; ben de nohut gibi şeyleri ezip köfte gibi yaparak sundum. Muzun yarısını kabuğuyla bırakarak vermek de kaymıyor, miniklerin kavraması kolay oluyor 🙂

Benim oğlanda ilk günler elim hep “ezilince dağılan” gıdalara gitti; fırında yumuşatılmış elma/armut dilimleri ve çok olgun muz gerçekten rahat ettirdi. Bir de kemikli et suyu değil ama iri bir et parçasını (ör. haşlanmış dana, lif lif ayrılan) büyükçe tutacak şekilde verince hem kavrama çalıştı hem de koparıp koparıp ağzında çevirdi. Doktorumuz, yuvarlak ve sert gıdalar (üzüm, çiğ havuç gibi) yerine şekli değiştirilebilir, bastırınca ezilen şeylerle başlamanın daha güvenli hissettirdiğini söylemişti 🙂

Benim kızımda ilk denemelerde yoğurt kıvamında şeyler daha güvenli hissettirdi; ev yoğurdunu kaşığın ucuna sürüp kendi almasına bıraktım, yanında da çok iyi pişmiş mercimekten pütürlü “dökülen” bir mercimek köftesi gibi minik parçalar yaptım. Doktorumuz “elde sıkınca dağılıyorsa, ağızda da kolay ezilir” demişti, o yüzden peyniri de tuzsuz lor şeklinde, ufalanan kıvamda verdim. Bir de omlet yerine iyi pişmiş yumurta sarısını yoğurtla karıştırıp kalın sürme gibi sununca kızım daha rahat yönetti 🙂

Benim ikinci oğlanda en rahat ettiğim başlangıç gıdası iyi pişmiş köfte/et parçası değil de “lif lif ayrılan” haşlanmış tavuktu; eline alıp emdikçe koparıyordu, boğazına takılacak sertlikte olmuyordu. Bir de omlet şeritleri (ince, iyice pişmiş) çok pratik oldu, avuç içine yapışmadan tutabildi. Doktorumuz “yuvarlak-sert şeyleri (üzüm, fındık, çeri domates gibi) ilk aylarda mutlaka ez/ikiye böl” diye tembihlemişti; ben de o kuralı bayağı ciddiye aldım 🙂

Benim minik ilk haftalarda en rahat “tut-çiğne” gıdası omlet şeritleri oldu; yumurtayı çok ince değil, parmak kalınlığında yapıp iyi pişirdim. Bir de irmiksiz, şekersiz ev yapımı pankekleri (muzla bağladığım) şerit kesince hem elinde dağıtmadı hem de yumuşak kaldı. Doktorumuz “ekmek gibi kuru ufalanan şeyler yerine nemli ve yumuşak gıdalarla ilerleyin” demişti, o uyarı bize çok iyi gelmişti 😊

Benim kızım BLW’ye ilk başladığında en rahat ettiğimiz şey iyi pişmiş makarna “çubukları” oldu; penne gibi elde tutulabilen türleri biraz fazla haşlayıp zeytinyağıyla hafif kayganlaştırdım. Bir de polentayı (mısır irmiği lapası) tepside soğutup parmak kalınlığında çubuk kesince hem dağılmıyor hem yumuşacık oluyor. Doktorumuz “üzüm, çiğ havuç gibi sert-yuvarlak şeyleri” ilk dönem erteleyin demişti, ben de o çizgide gitmiştim 🙂