Bu durumu nasıl çözerdiniz?

Ben oğlumda benzer bir “ne yapacağımı bilemedim” dönemini yaşamıştım; önce sorunu küçültüp tek tek parçalara ayırmak çok rahatlatmıştı. Bizde işe yarayan şey, birkaç gün aynı rutinle ilerlemek (uyku-saati, yemek, oyun) ve tetikleyen şeyi not almaktı; bazen uykusuzluk ya da açlık her şeyi büyütüyor. Bir de ben sakin kalamadığım anlarda 2 dakika mola verip derin nefes alıyordum, ortamın tonu hemen düşüyordu 🙂 Eğer durum uzun sürüyor ya da sizi çok zorluyorsa, doktorunuza danışmanızı öneririm.

Benim oğlumda da bazen her şey üst üste binince ben de kilitleniyordum; o anlarda önce kendime 10 dakika “mola” verip (bir çay, kısa bir duş) kafamı toparlayınca çözüm daha net geliyordu. Sonra bir kâğıda “şu an beni en çok ne zorluyor” diye yazıp, kontrol edebildiklerimi ayırınca yük hafifledi. Bizde en çok işe yarayan şey, günün en zor saatine küçük bir rutin eklemek oldu (uyku öncesi aynı sıra gibi) 🙂

Benim kızım 2 yaş civarıyken evde gerginlik artınca ben de “her şeye yetişemiyorum” moduna giriyordum. Bizde işe yarayan şey, günü üç önceliğe indirip geri kalanını “yarın” diye rafa kaldırmak oldu; mutfak dağınık kalsa da dünya yıkılmıyor 🙂 Doktorumuz da “anne iyi olursa çocuk da regüle olur” demişti, ben de o günlerde destek istemeyi (eşe/net bir görev vermeyi) öğrenmiştim. Bazen çözüm, daha fazla uğraşmak değil; yükü azaltıp ritmi yavaşlatmak oluyor.

Ben bir dönem her şeyi kontrol etmeye çalıştıkça daha çok dağılıyordum; sonra “yeterince iyi anne” kafasına geçince evdeki hava değişti. Bizde işe yarayan şey, akşamdan 15 dakikalık bir toparlama ve ertesi gün için minicik bir plan (çamaşır-bulaşık-yemek üçlüsünden sadece biri) yapmaktı. Bir de eşimle görevleri yazıp görünür bir yere asınca “sen yapmadın-ben yaptım” tartışması azaldı. Doktorumuz da stresin çocuğa geçtiğini söyleyip, mümkün olduğunca rutini sabit tutmamızı önermişti 🙂

Ben ikinci çocuğum lohusayken ev resmen “bitmeyen işler”e dönmüştü; doktorumuz da “önce temel ihtiyaçlar, gerisi bekler” demişti. Bizde çok işe yarayan şey, görünür bir “olmazsa olmaz” listesi yapıp (yemek/uyku/temizlikten bir tanesi) diğerlerini vicdan yapmadan ertelemek oldu. Bir de evdeki yükü azaltmak için birkaç hafta tek tip pratik menüler (çorba-makarna-yoğurt gibi) döndürdüm, zihnim inanılmaz rahatladı 🙂

Benim iki çocuk arasında en çok zorlandığım dönemlerde “zaman bloklama” kurtarıcı olmuştu; sabah 20 dakika toparlama, öğlen 10 dakika çamaşır katlama gibi minicik dilimler ayırınca gözümde büyümüyor. Bir de akşamdan ertesi günün kıyafetlerini ve kahvaltı masası için 2-3 şeyi hazır edince sabah kaosu ciddi azalıyor. Bizde “mükemmel değil, yürüsün yeter” yaklaşımıyla işler daha sürdürülebilir hale gelmişti 🙂