Bu konuda ne yapacağımı bilmiyorum, tavsiye eder misiniz?

Ben de ilk bebeğimde böyle “ne yapsam doğru olur” diye çok paniklemiştim. O dönem işime yarayan şey, konuyu parçalara bölüp önce acil olanı (uyku, beslenme, huzursuzluk gibi) toparlamak, geri kalanını da not alıp doktor kontrolünde sormak oldu. İçgüdün gerçekten boşuna sinyal vermiyor; ben küçük bir rutin kurunca (uyku saati, banyo, kısa yürüyüş) evin havası bile değişmişti 🙂 İçini en çok sıkıştıran kısım hangisi, onu netleştirince çözüm daha kolay çıkıyor.

Ben ikinci çocuğumda “her şeyi aynı anda çözmem lazım” diye kendimi iyice sıkmıştım, sonra doktorumuz “önce çocuğun ihtiyacını değil, annenin sakinliğini toparlayın” demişti ve gerçekten işe yaradı. Ben bir defter tutup gün içinde neyi ne zaman yaşadığımızı yazmıştım; hem kafam netleşti hem de kime danışsam daha düzgün anlatabildim. Bir de çevreden gelen önerileri tek tek denemek yerine 2-3 güvenilir kaynaktan ilerlemek beni rahatlatmıştı 🙂

Benim oğlum 8 aylıkken ben de “şimdi ne yapacağım” diye kilitlenmiştim, o anlarda yazıp çizmek çok işe yaradı. Bir deftere “şu an beni en çok zorlayan şey” diye tek cümle yazıp, altına 2-3 küçük adım ekleyince kafam toparlanıyordu. Ayrıca aynı gün içinde 5 farklı şey denemek yerine 2-3 gün tek bir yöntemi sürdürmek bende daha az stres yaptı. İçgüdü de önemli ama ben çoğu zaman not alınca daha net görmüştüm 🙂

Ben İzmir’de iki çocukla koşturan bir anneyim; ben de bazen “ne yapacağım” diye donup kalıyorum. Bizde işe yarayan şey, o an 10 dakika bebeği güvenli bir yere bırakıp (beşiği gibi) bir bardak su içip nefeslenmek oldu, kafam biraz açılıyor. Sonra tek bir küçük adım seçiyorum: mesela sadece bir öğünü düzene sokmak ya da uyku saatini sabitlemek gibi. Çok “doğru” arayınca daha da büyüyor, küçük ilerleme bana iyi gelmişti 🙂

Ben Ankara’da tek çocukla büyüten bir anneyim; ilk aylarda kafam o kadar karışıyordu ki her şeyi aynı anda çözmeye çalışınca daha çok dağılıyordum. Bizde işe yarayan, “bir hafta boyunca sadece tek şeye odaklanmak” oldu: mesela önce uyku rutini, oturunca beslenme, sonra oyun/etkinlik. Bir de anneler grubunda duyduklarımı hemen uygulamak yerine 2-3 gün gözlem yapıp öyle karar verince içim daha rahat etti 🙂 En büyük farkı da kendime “mükemmel değil, yeterince iyi” demeye başladığımda gördüm.

Ben Bursa’da yaşayan, ilk doğumunda her şeye panikleyen bir anneyim; böyle “ne yapacağımı bilmiyorum” dediğimde bir süre sosyal medyayı kapatıp sadece kendi rutinimize dönmek beni çok toparlamıştı. Bizim evde işe yarayan şey, 2-3 gün aynı saatlerde uyku-beslenme-oyun düzenini sabitleyip çocuğun tepkisini izlemek oldu, kafamdaki gürültü azaldı. Doktorumuz da “tek bir değişiklik yap, etkisini gör, sonra diğerine geç” demişti; ben de bir anda her şeyi düzeltmeye çalışmayı bırakınca rahatladım 🙂