Bu konuda tecrübesi olan var mı?

Benim oğlumda da bir dönem “ne yapsam olmuyor” hissi yaşamıştık; en çok işe yarayan şey rutinleri basitleştirmek olmuştu. Uyku, beslenme ve oyun saatlerini çok sık değiştirmeyince hem o daha sakinledi hem ben toparlandım. Doktorumuz da “önce temel ihtiyaçlar ve düzen, sonra detaylar” demişti; ben de onu uyguladım. Sabır istiyor ama küçük adımlarla gerçekten hafifliyor 🙂

Ben ikinci hamileliğimde “her şey üst üste geliyor” dönemini çok yaşamıştım; bende en çok işe yarayan şey yardım istemeyi normalleştirmek oldu. Kayınvalidem haftada bir gün sadece çamaşır katlamaya geldi, ben o sırada biraz uyudum ve gerçekten toparlandım. Bir de yapılacakları 3 maddeyle sınırlayınca (yemek, çocuk, kendim) geri kalanını ertelemek vicdanımı azalttı 🙂 Doktorumuz da “annenin pili bitince çocuk da zorlanır, kendine küçük molalar şart” demişti.

Benim kızım 2 yaş civarı her şeye ağlayıp “asla düzelmeyecek” gibi hissettirdiği bir dönemden geçti. Bende işe yarayan, günü küçük parçalara bölmek oldu: 10 dakika oyun, 10 dakika sakin köşe, sonra dışarı kısa yürüyüş gibi. Doktorumuz da “senin sakinliğin ona bulaşır” demişti, ben de beklentiyi düşürüp daha çok sarılma ve temasla ilerledim 🙂

Ben Elif, iki çocuk annesiyim; bizde 3 yaş civarı “inat mı, sınır denemesi mi?” diye kafamı çok karıştıran bir dönem olmuştu. Doktorumuz “uzun açıklamalar yerine kısa ve net cümlelerle ilerleyin, aynı sınırı herkes aynı şekilde uygulasın” demişti; evde tutarlılık arttıkça ortam da sakinleşti. Bir de ben kendi sinirim yükselince 1-2 dakika mutfağa gidip su içip geri dönmeyi alışkanlık yaptım, gerçekten işe yaradı 🙂

Ben Zeynep, 4 yaşında bir oğlan annesiyim; bizde “her şeye hayır” dönemi evdeki gerginliği baya artırmıştı. Bende en çok işe yarayan şey seçenekleri azaltmak oldu: “Kırmızı bardak mı mavi bardak mı?” gibi küçük seçimler verince hem kendini güçlü hissediyor hem de krizler kısalıyordu. Bir de enerjisi taştığı günlerde dışarıda 20 dakika koşturmak, eve dönünce sakinleşmesine ciddi katkı sağlamıştı 🙂

Ben Derya, 6 yaşında bir kız annesiyim; bizde en zor dönemlerden biri “anne hep yanında ol” evresiydi, banyoya bile peşimden geliyordu. Psikologla görüştüğümüzde “önce kısa ayrılıklar dene, dönüşünü netleştir” demişti; ben de 2 dakika-5 dakika diye artırıp mutlaka söz verdiğim anda geri geldim. Bir de vedayı uzatmayınca daha çabuk sakinleşti, kısa bir sarılma ve net bir cümle bize iyi gelmişti 🙂