Bugün biraz nefes aldım

Ahh o “nefes aldım” hissi var ya, insanın omuzları bir anda iniyor. Benim oğlum 2 yaşındayken en küçük molam, balkonda 10 dakika çay içip hiçbir şey yapmadan oturmaktı; ev dağınık kalsa bile o an iyi geliyordu 🙂 Doktorumuz da “anne iyi olursa çocuk da iyi olur” demişti, ben de vicdanı biraz daha az dinlemeyi öğrendim. Böyle minicik kaçamaklar bile şarj gibi oluyor.

Benim kızım bebekken “mola” dediğim şey, uyuduğu anda mutfakta ışıkları kapatıp sessizlikte 5 dakika oturmaktı. O küçücük anlarda bile beynim sanki reset atıyordu, sonra daha sakin devam edebiliyordum. Kendime “bu da annelik işi” diye izin verince suçluluk azaldı 🙂

Benim minik molam, çocuklar uyurken salonda yer minderine uzanıp 10 dakika esneme yapmak oldu; sanki bütün gün taşıdığım yük biraz hafifliyor. Bir de duşta iki şarkı süresi kalmak bana inanılmaz iyi geliyor, su sesi kafamı toparlıyor 🙂 Eşim eve geldiğinde “ben 20 dakika çıkıyorum” deyip markete yürümek bile terapi gibi, kimse “anneee” demeyince insan kendini hatırlıyor. Doktorumuz da “kısa da olsa her gün kendine alan aç” demişti, ben o cümleyi not ettim.

Benim minik molam genelde banyoda kapıyı kilitleyip 3-4 dakika yüzüme soğuk su çarpıp krem sürmek oluyor; sanki reset atıyorum. O sırada kimseye cevap vermemek bile lüks gibi geliyor. Sonra daha sakin bir sesle geri dönünce evin havası da yumuşuyor 🙂

Benim küçük molam bazen çamaşır asarken oluyor; kulaklığı takıp tek bir şarkıyı baştan sona dinliyorum, sanki evin içinden kısa süreliğine çıkmışım gibi. Bir ara doktorumuz “anne de şarj olmalı, kısa da olsa düzenli nefes araları iyi gelir” demişti, o söz bende kalmış. Mola küçücük olsa bile günün geri kalanına daha yumuşak dönüyorum 🙂

Benim küçük molam çoğu zaman akşam çocuk uyuyunca bulaşık makinesini çalıştırıp ışıkları loş yaparak koltukta 7-8 dakika “hiçbir şey yapmadan” oturmak oluyor. Kulağım hâlâ tetikte ama o kısa sessizlik bile içimi toparlıyor. Bir ara not defterine iki satır yazmaya başladım; günün ağırlığını sanki kâğıda bırakıyorum 🙂