Bugün hiç kimse beni anlamadı

Ay canım, o hissi çok iyi biliyorum… Benim kızım 2 yaşındayken herkes “abartıyorsun” deyip geçiyordu ama uykusuzlukla, evin yüküyle insanın içi doluyor. Bir gün banyoda sessizce ağlayıp sonra hiçbir şey olmamış gibi çıkmıştım, o kadar yalnız hissetmiştim. Sonra kendime minicik nefes alanları yaratınca (5 dk kahve, kısa yürüyüş) biraz toparladım. Yalnız değilsin, bazen anlaşılmamak anneliğin görünmeyen tarafı oluyor 🌿

Ahh o günlerden bizde de çok oldu… Benim oğlanın kolik döneminde bir gün “sadece biraz dinlenmek istiyorum” dedim, sanki dünyayı istemişim gibi bakmışlardı. İnsanın derdi anlaşılmayınca iki kat ağır geliyor, bir de üstüne “güçlü ol” telkinleri eklenince daha da yalnız hissediyor. Ben o anlarda kendime küçük bir alan açmaya çalıştım; sıcak bir duş, kısa bir yürüyüş bile toparlatıyordu. Yalnız değilsin, gerçekten bu his annelikte ara ara gelip yokluyor 🤍

Ay seni o kadar iyi anlıyorum… Benim kızımın ilk dişleri çıktığı hafta ben de “bugün kimse beni duymuyor” diye ağlayacak gibi olmuştum, herkes çözüm verir gibi konuşup duygumu es geçiyordu. O zaman fark ettim ki bazen destek değil, sadece “yoruldun, normal” denmesi bile insanı toparlıyor. Ben böyle günlerde kendime minicik bir alan açıp sessizce çay içince biraz nefes alıyordum 🙂

Ay evet, o “sanki görünmezim” hissi bende de ara ara vuruyor. Benim oğlum 6 aylıkken bir gün bütün gün “iyiyim” deyip geçtim, akşam banyoda suyun sesiyle içim boşalmıştı resmen. Sonra fark ettim ki bazen herkes kendi telaşında, ben de duygumu saklayınca kimse anlamıyor; ben küçük küçük söylemeye başlayınca biraz hafifledi. Yalnız değilsin, böyle günler anneliğin içinde dalga gibi gelip gidiyor 🌿

Ben de bazen gün içinde o kadar koşturuyorum ki akşam olunca “ben bugün hiç yokmuşum” gibi geliyor. Bizde özellikle misafirli günlerde tetikleniyor; herkes çocuğa odaklanıyor, annenin hali “idare eder” sanılıyor. Doktorumuz bir keresinde “bu his yorgunluğun ve yalnız yüklenmenin sesi, normal ama ihmal etme” demişti, ben de o gün kendime 10 dakika bile olsa sessizlik ayırmaya çalışıyorum 🙂

Benim de geçen hafta tam böyle bir günüm vardı; evde herkesin ihtiyacı var ama kimse “sen nasılsın” kısmına gelmiyor ya, insan içten içe kırılıyor. Ben o gün çocuklar uyuyunca 10 dakika balkona çıkıp sessizce oturdum, sonra da eşime “bugün biraz yalnız kaldım” diye net söyledim, içimde birikmeden. Böyle günlerde kendime küçük bir alan açınca sanki yeniden nefes alıyorum 🙂