Bugün kendimle gurur duyuyorum çünkü...

Bugün kendimle gurur duyuyorum çünkü iki çocukla geçen koca günde bir kere bile kendimi “yetersiz” diye hırpalamadım. Benim oğlan huysuzlanınca eskiden hemen gerilirdim; bugün derin nefes alıp sakin kalabildim ve ev dağınık kalsa da dert etmedim. Akşam kendi kendime sıcak bir duş almayı bile başarı saydım, minik bir zafer gibi geldi 🙂

Bugün kendimle gurur duyuyorum çünkü sabah herkesin ihtiyacını yetiştirmeye çalışırken kendi kahvaltımı da atlamadım. Benim kızım küçükken hep “sonra yerim” deyip öğünü kaçırırdım, gün boyu daha da gergin olurdum; bugün fark edip öncelik verdim. Küçük bir şey gibi ama benim için bayağı büyük bir adım 🙂

Bugün kendimle gurur duyuyorum çünkü öğleden sonra tam “yapacak çok şey var” diye paniklerken 10 dakika balkona çıkıp nefes aldım ve sonra daha sakin bir şekilde devam edebildim. Bizde bu kısa molalar evin havasını bile değiştiriyor, kızım da benim sakinliğimi görünce daha çabuk toparlanıyor. Doktorumuz “önce annenin sinir sistemi regüle olsun, çocuk onu takip eder” demişti, bugün o cümleyi hatırladım 🙂

Bugün kendimle gurur duyuyorum çünkü evde ortalık dağınıkken bile “her şey aynı anda olmayabilir” deyip kendime yüklenmedim. Benim kızım 3 yaşındayken böyle günlerde hemen sinirlenirdim, bugünse onunla 15 dakika yerde oyun kurup sonra yavaş yavaş toparladım. Doktorumuz bir ara “çocuğun ihtiyacı mükemmel ev değil, sakin anne” demişti, bugün onu hatırladım 🙂

Bugün kendimle gurur duyuyorum çünkü oğlum akşam üstü kriz gibi ağlarken “sus artık” demek yerine onu kucağıma alıp birlikte sakinleşmeyi seçtim. Biz de 2 yaş civarı bu iniş çıkışları çok yaşadık, o anlarda benim ses tonum düştükçe onun da daha çabuk toparladığını fark etmiştim. Her şeyi çözemedim belki ama o anda güvenli bir liman olabildim 🙂

Bugün kendimle gurur duyuyorum çünkü kızımın kreşteki “anne gitme” ağlamasına rağmen vedayı uzatmadan, onu güvenle bırakıp çıktım. Biz de bu ayrılık dönemini yaşadık; uzattıkça ikimiz de daha çok dağılıyorduk, doktorumuz “kısa ve net veda daha rahatlatır” demişti. Eve gelince de vicdan azabıyla kendimi yemeyip bir kahve içip toparlandım ☕

Bugün kendimle gurur duyuyorum çünkü telefonda “bir bakar mısın” diye uzatılan her şeye yetişmeye çalışmak yerine, işimi sakin sakin bitirip sınır koyabildim. Benim oğlan küçükken herkesin yükünü ben taşıyayım diye koştururdum, sonra gün sonunda tükenirdim. Doktorumuz “annenin pili bitince evin enerjisi de düşer” demişti, bugün bunu hatırlayıp kendimi korudum 🙂