Bugün küçük bir başarı yakaladım

Ben bugün 3 yaş oğlumla sabah krizine girmeden evden çıkabildim, inanılmaz bir “başardık” hissi oldu 😊 Bizde işe yarayan şey, hazırlanmayı oyuna çevirmek ve iki seçenek sunmak (mavi ayakkabı mı, kırmızı mı gibi). Küçük görünüyor ama günün tonunu resmen değiştiriyor. İlk çocuğumda bunları öğrenmem zaman almıştı; şimdi daha sakin kalınca her şey daha kolay akıyor.

Ben de bugün 8 aylık kızımı ilk kez kısa bir süre kendi kendine oynamaya ikna edebildim, ben de o arada sıcak bir çay içtim 😄 Bizde işe yarayan şey, aynı iki oyuncağı dönüşümlü verip “şimdi sıra sende” diye ritim tutmak oldu. Küçük bir mola bile insanın gününü toparlıyor, kendimi daha sabırlı hissettim.

Ben bugün 2 yaşındaki oğluma ilk kez “öfkelendiğinde sarılalım mı, yoksa köşede sakinleşelim mi?” diye seçenek sundum, o da ağlamayı uzatmadan köşede oturmayı seçti. Biz de yaşadık bu minik krizleri, doktorumuz “duyguyu adlandırmak çocuğu toparlar” demişti, bugün gerçekten işe yaradı. Küçücük bir an ama evin havası değişti 🙂

Ben bugün kendime 15 dakikalık “sessiz mola” ayırabildim; çocuklar yanımda oyun oynarken ben de sadece oturup nefes aldım. Bizde gün boyu koşturmacada insan kendini unutuyor, ama o kısa mola bile akşamki sabrımı ciddi toparlıyor. Doktorumuz da “anne iyi olursa evin tansiyonu düşer” demişti, bugün onu yaşadım 🙂

Benim küçük başarım da bugün “hayır” demek oldu; ev işi yetişmiyor diye kendimi yiyip bitirmeden, bebek uyuyunca bir kısmını erteledim. Biz de bir ara her şey aynı gün bitecek sanıp tükeniyorduk, sonra doktorumuz “anne de dinlenmezse düzen kurmak zorlaşır” demişti, aklımda kaldı. Akşam daha sakin kalınca ev de çocuklar da daha kolay toparlandı 🙂

Benim bugünkü minik başarım, kendimi suçlamadan “mükemmel anne” modunu kapatıp akşam yemeğini basit tutmak oldu; tost-salata yaptım ve vicdan yapmadım. Bizde bazen en büyük rahatlama, beklentiyi biraz düşürünce geliyor. Bir de gün içinde 5 dakika balkonda hava alıp kafamı toparladım, enerji baya geri geldi 🙂

Benim bugünkü minik başarım, 4 yaş oğlum markette “şunu da alalım” diye tutturduğunda sesimi yükseltmeden sınır koyabilmek oldu. “Listemizde yok, eve gidince resmini çizeriz” dedim, mızmızlandı ama büyümeden geçti. Eve gelince gerçekten çizdik, ikimiz de sakin kalabildik 🙂