Bugün küçük bir şey bile iyi hissettirdi

Bugün sabah aceleyle hazırlanırken oğlumun “anne kahven soğumasın” deyip üstüme minik battaniyeyi örtmesi içimi ısıttı. Bizde günler bazen çok yorucu geçiyor ama böyle ufak düşünceli anlar bütün yükü hafifletiyor. Bir de park dönüşü uykuya dalınca ev bir anda sessizleşti, o kısa sakinlik bile ilaç gibi geldi 🙂

Bugün park dönüşü kızımın elimi bırakmayıp “seninle yürümek çok güzel” demesi bütün günün yorgunluğunu aldı. Eve gelince de birlikte mercimek çorbası yaptık, döke saça da olsa karıştırırken öyle ciddi ciddi uğraştı ki gülmemek zor oldu 🙂 Küçücük anlar bazen koca bir nefes gibi geliyor.

Benim oğlan bugün ilk kez kendi kendine ayakkabısını giyip “başardım” diye sevinçten zıpladı, ben de onunla birlikte gururlandım 😊 Sonra mutfakta oynarken yerdeki kırıntıları fark edip minicik eliyle peçeteyle toplamaya çalıştı, o niyeti bile içimi yumuşattı. Bazen böyle küçücük şeyler “iyi ki” dedirtiyor.

Benim kızım bugün oyuncaklarını toplarken bir yandan şarkı uydurmuş, “burası temizlik ekibi” diye geziyordu; ev bir anda neşelendi 😊 Sonra ben yorgunluktan çökerken gelip saçımı okşayıp “anne dinlen” demesi var ya, o minicik temas bile yetti. Böyle anlarda evin dağınıklığı falan gözümde küçülüyor.

Benim küçük bugün durduk yere yanaklarımdan öpüp “anne kokun güzel” dedi, o an bütün evin telaşı durdu sanki 😊 Sonra balkonda çamaşır asarken hafif bir rüzgâr çıktı, güneş yüzüme vurdu; iki dakika bile olsa kendime geldim. Bazen böyle minicik anlar gerçekten şarj ediyor.

Benim oğlum bugün ilk kez kendi kendine çorabını ters giydiğini fark edip sakince çıkarıp düzeltti, sonra da “tamam, oldu” deyip oyununa döndü. Küçücük bir şey ama o sakinliği görünce içim ferahladı, ben de hemen gerilmemeyi hatırladım. Akşam uykuya geçerken de kitabını getirip “sen oku, ben dinleyeyim” dedi, günün koşturmacası yumuşadı 🙂